- Kategori
- Psikoloji
Ya yıkılırsa bu kent!
İnsan içine aldıklarıyla oluşturuyor tek kişilik kentini… Öyle bir kent ki bu; oluşumu ve yerleşime hazır haliyle akla mantığa uymuyor… Mükemmel bir döngüye, aklın sınırlarını zorlayacak bir güce sahip… Büyülüyor, büyüyor…
Şehrin surlarını kemikler oluşturuyor, kaslar sıkı bağlar… Ruh ise tutkalı oluyor şehrin… Bazen serin serin esiyor şehrin üzerinde, bazen de ılık bir meltemi getiriyor…
En güzel yeri yüreğe veriyor ruh… Biliyor; kırılgan, hassas ve bir o kadar da güzel… Kaburgalarını parmaklık yapıyor yüreğin etrafına… Koruyor onu fiziki tehlikelerden… Ah o ne ışıltılı bir şehirdir… Mutluluk bir yanda, umutlar hemen karşısında duruyor… Üzerlerinden geçiyor ebemkuşağı… İnceden inceye bir yağmur başlıyor… Yağmurla karışıyor mutluluk ve umut… Tam bir coşku yaşanan… Öylece ışıl ışıl akıyor bir dere içinden… Huzur ve aşkla… Mutluluk ve umutla… Sevgi ve saygıyla…
Sonra bir iç savaş başlıyor… Kent savaşın tam orta yerinde… Yıkılıyor, yakılıyor her şey… Acının tohumları atılıyor umudun üzerine… Keder serpiliyor mutluluğun içine… Darbeler alıyor yüreğin kafesi… Çatlıyor, kırılıyor… Ama yinede koruyor yüreği… Ah o mutluluk ve umudun ektiği çiçekleri eziyor kocaman ayaklar… Şehri kasvet bürüyor… Ufacık bir ışık bile girmiyor kentin sokaklarına…
Ama kent yakılıp, yıkılsa da, sokaklarını karanlık bürümüş olsa da ayakta… Yeniden ışığa kavuşma umudu var… Yeniden toplanıp, toparlanma umudu var… Şimdi bir fırtına var… Yarın güneş doğar…
Ya yıkılırsa bu kent!!! Meraklanma hayat… Umudun mavisine keser bu kent…
Resim : http://pesare.deviantart.com/art/The-Gardener-63643065
- Toplam blog
- : 194
- : 1525
- Kayıt tarihi
- : 04.08.06
1981 yılında aslında istenmiyor olsam da geç alınan karardan dolayı hayattayım:)) Haritacıyım ve işi..