Yalnız kadınların değil, erkeklerin de…

Herkesin yürekten bir ilgiye, saran sarmalayan bir sevgiye, sıcacık bir şefkate ihtiyacı var; bir elin sıcaklığına, bir çift sıcacık bakan gözün yarenliğine ihtiyacı var… Yalnız kadınların ya da çocukların da değil üstelik; erkeklerin; kocaman adamların da… 

Bu ihtiyacın, insan doğasında var olan, içgüdüsel bir ihtiyaç olmasının ötesinde bir durum söz konusu günümüzde artık. O kadar açız ki karşılıksız bir şekilde gerçekten sevilmeye, sığınmaya, derinliği olan bir bağlılığa, samimiyete… Hayat bizleri o kadar çok geriyor, yalnızlaştırıyor, yabanlaştırıyor ki; hayatın her alanına nüfuz etmiş olan yapaylık o kadar tatsızlaştırıyor ki her şeyi; tenimizin altındaki gerçek bize, ruhumuza ulaşacak bir diğer ruha muhtacız hepimiz. 

Yanında ağlamaktan da, gülmekten de, delilik yapmaktan da, çocuklaşmaktan da, güçsüz olmaktan da, yalın, korumasız, kalkansız görünmekten de çekinmeyeceğimiz; hatta bunları rahatça yaşayabileceğimiz birini arıyoruz. 

Biri bizi anlasın istiyoruz. Bazen konuşmamıza gerek kalmadan hem de… Çok insani bir beklenti bu; anlaşılabilmek… 

Güvenmek istiyoruz sonra… Gözümüz kapalı ruhumuzu teslim edebilmek birine… Hiç yalan söylemesin istiyoruz, hiç kandırmasın, hiç aldatmasın… Kirletmesin istiyoruz gözlerini de, gözlerimizi de yanımızdaki… 

Her ne olursa olsun, şartlar ne getirirse getirsin, ne götürürse götürsün; yeryüzünde bir yerde, bizim için çarptığından ve çarpmaya devam edeceğinden emin olduğumuz bir kalp olsun istiyoruz. 

O kadar eksik ki bütün bunlar hayatlarımızda… Bütün bunlara o kadar muhtacız ki… 

Oysa biliyoruz ki, artık sadece hikâyelerde kaldı bu kadar dürüstlük, o şefkat dolu samimiyet, o karşılıksız sevgiler… 

Şimdi “yalansız bir damla su” bile yok artık… 

Ve her geçen gün daha da derinleşiyor yalnızlıklarımız…