- Kategori
- Şiir
Yalnızlığın sesi
Eskiden geç uyandığımda hep aynı cümleyi kurardın anne;
"Eller uzaya çıkıyor, bizim kız bu saate kadar yatıyor."
Şimdi erken kalkıyorum değişen bir şey yok,
Takvimlerden bir yaprak daha düşüyor o kadar,
Gerçi artık yapraklı takvim de kullanılmaz oldu ya neyse.
Hem öyle çabuk akşam da olmuyor,
Uzaya çıktığım da yok,
Hem uzaydan banane.
Canım sıkıldığında da hep aynı şeyi söylerdin:
"Beterin beteri var kızım, üzülme."
Ben beterin beteri de var diye acılarımla kalıp beteri olmadığı için mutlu olmaya çalışmaktan da yoruldum anne.
Olsun, sen yine de söyle
Nasıl güç veriyor anlatamam sana.
Sen bana bakma
Ben böyle olurum kış aylarında
Hem soğuk, hem yalnızlık, hem gece, hem sessizlik...
Ve sen iyi bilirsin beni
Her sabah "Cebrail kanadını üzerine gersin kızım" der
Mutlu edersin beni.
Biliyor musun anne, senden başka kimseden duymadım bu cümleyi.
Sen hep söyle anne
Yalnızlık susmuyor, sessizliğime sen ses ol
Sen hep söyle anne...
- Toplam blog
- : 3
- : 854
- Kayıt tarihi
- : 29.11.12
Çukurova Üniversitesi Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Öğretmenliği bölümünde okumaktayım. ..