- Kategori
- İlişkiler
Yaşayamamak

Bütün dalları kurudu kavramların, anlamların, düşlerin… Kalemimi nereye atsam boşluğa denk geliyor, kağıda hep boşluk düşüyor artık..
Bir zamanlar yazmaya değer bulmadıklarım şimdi yazdıklarım, yazabildiğimi sandıklarım..
Anlatamıyorum içimdekileri "bazen olur böyle şeyler" diyenlere..
Bazen nefessiz kalır mı ki insan… Göremiyorum, duyamıyorum hiçbir şeyi.. Bulutlardan da daha yüksekten süratle düşüyorum.. Hatta başka bir boyuttan düşüyorum, nereye düştüğümü bilmeden; yol bitmiyor günlerdir.. Kulağımdaki sadece delice bir uğultu, duyamıyorum.. Gözlerimi doldurmuş rüzgar yüzünden göremeyişim..
Rüzgar zorla çekip alıyor göz yaşlarımı.. Düşüyorum durmadan; görmeden ve duymadan.. Boşlukta yol aldığımdan hissedemiyor, düşünemiyorum hiçbir şeyi…İşte böyle bir boşluk içerideki… Devamlı bir düşüş, tutamadan avuç hiçbir şeyi..
Uyanıp, irdeleyip, şaşırıp, yürüyüp, dokunup yaşayamamak…
…