- Kategori
- Gündelik Yaşam
Yastığım tek sırdaşım
Bazen gerçekleri duymaktan çok korkarız. Yalan olduğunu bile bile yine de yalanları duymak bize mutluluk verir.
Ne zamana kadar?
Başımızı yastığa koyana kadar. Yastığımız hem sığınağımız hem de yüzleşme yerimizdir. Çelik gibi sinirleri olan ve gün boyu güç ilahı gibi görünen insanların bile başını yastığa koyduklarında en aciz yönleri ortaya çıkar. Hiç ağlamam diyenler bile yastığa yenik düşer. Gözlerinden dökülen yaşlara engel olamazlar.
Yastığınıza sığındığınızda güçlü olmak zorunda değilsiniz. Karanlıklar göz yaşlarınızı saklar. Göz yaşınıza sıkı sıkı sarılın. Onları akıtmaktan çekinmeyin. Ağlamak size bir şey kazandırır mı bilemem ama çok insanca bir duygu olduğu kesin.
Nelere ağlarız?
En çok da kendimize ağlarız. Hastalıklı bir şekilde sürekli kendimize acırız. Uyduruk sebepler bulur üzülür ağlarız, kahrederiz hayata.
Bize söylenen doğrulara ağlarız, söylenmeyen yalanlara ağlarız. Duyduklarımıza değil duymadıklarımıza, yaşadıklarımıza değil yaşamadıklarımıza, hissettiklerimize değil hissedemediklerimize ağlarız.
Hep gizli saklı ağlarız. Sevdiğimizin koynunda çıplakken bile asla çıplak olamayız. Ruhumuz hep giyiniktir. Zayıflıklarımızı göz yaşlarımızı zaaflarımızı sıkı sıkı örteriz.
Ne güzeldir kim bilir sevdiğinin koynunda insanın ruhunun çıplak olması. Ağlamaktan utanmadan doya doya ağlamak.
Ağlayanları susturma gibi bir alışkanlık da yaygın. Ağlamak utanılası bir şey gibi ayıp gibi günah gibi gizli yapılması yönünde toplumsal bir telkin var. Bu telkin öyle yaygın ki insanlar kendilerini tuta tuta sinirli gergin bireylere dönüşüyor.
Ağlamak acizlik midir?
Öyle bile olsa ihtiyaçtır. Gülmek, konuşmak, gibi. Ağlamayan insan yoktur yeryüzünde. Bu acizlikse herkes aciz demektir.
Yastığımız bizim tek sırdaşımız.
- Toplam blog
- : 112
- : 790
- Kayıt tarihi
- : 17.10.08
İnsanın kendini anlatması ne zormuş. Bu bölüm blog yazmaktan bile zor geldi. 10 Temmuz 1963 doğumluy..