Yol

Ne kadar uzağa gidebilirsin yola çıktığında. Yol mu seni götürür, sen mi yolu bulursun? Aslında her ikisi de olur hayatta. Önemli olan yoldan çıkmamak derler. Oysa zaman zaman yoldan da çıkmalı, başka âlemlere, başka dünyalara, başka yaşamların içerisine dalmalı insan. Nietzsche der ki “dağa tırmanırken bir hayvan gibi tepeye ulaşmak için koşmayacaksın, çevredeki dalları, böcekleri, kuşları da göreceksin”. 

Yaşamı da tek odaklı yapmayacaksın, yaşamın her kesitini göreceksin, yaşamı sana sunulduğu gibi değil, senin gördüğün ve şekillendirdiğin gibi yaşayacaksın. 

Düşünün, gözlerinizi de kapayın öyle düşünün, beyninizi de anlık düşüncelerden arındırın ve düşünün. Soru şimdi geliyor, gözünüzü açın ve aklınıza gelen ilk cümleyi, bir insanın adını veya anlatmak istediğiniz bir anınızı anlatın. Bunlar sizin ya esaretinizdir veya hürriyetiniz, çoğunlukla esaretinizdir. Ondan kurtulmadan yoldan çıkamazsın. Yoldan çıkmak isteyen kim diyebilirsin. Ama kendini kandırma hiç mi aklından geçmedi bir yasağı delmek, hiç mi aklından geçmedi kaybolmak, hiç mi aklından geçmedi bir çılgınlık yapmak, hiç mi? 

Ne yaptın? 

Kırkından sonra saç uzatıp küpe takan erkekler, doğaya dönen varlıklılar, rafting yapanlar, bungy jumping yapanlar, raftingciler, yoldan çıkmalardır ve insanların bireysel mutluluğa ulaşma çabalarıdır. Dünyanın benim hayat aralığımda gördüğü en büyük yoldan çıkma şekli hippy’liktir . Onlar “savaşma seviş “ sloganıyla dünyayı yerinden oynattılar, ama şimdi mutlular mı, bilmiyorum. Ama öylesine etkili bir yoldan çıkmaydı ki hala efsanedir “woodstock” konseri. Bir milyon hippy doldurmuştu araziyi. Kimileri ahlakın çöküşü dedi, kimi onlara özendi, ama onlar 1968 li yılların başkaldırısının öncüleri oldular. Cesurdular. 

Yoldan çıkmak deyince aklınıza ne geliyor? 

Çoğunuzun aklına kötülükler geliyordur. Niye?. Çünkü insanın kötülüklere eğilimi fazladır. Ama yoldan çıkmak deyince aklına özgür olmak, birey olmak, sürüden ayrılmak gibi düşünceler gelen insanlar da vardır, ben onlardan söz ediyorum. 

Mesela, seçim meydanlarındaki milyonların yoldan çıkmaları, birey olmaları mümkün değildir. Onlar idol olarak gördükleri liderlerine bağlılıklarını sunmaya giderler. 

Mesela, geçim sıkıntısı çeken bir ailede benim dediğim anlamda yoldan çıkmak söz konusu olmaz, ama başka anlamda yoldan çıkma olasıdır. Zor iştir yoldan çıkmak, zor iştir yoldan çıkanı anlamak. Yolda kalmak huzurludur, güvenlidir. Yol herkesin bildiği yoldur, siz de seçseniz yolu, yol sizi de götürse korkmazsınız, ileride ne olacağını biliyorsunuzdur. Yolda olduğunuz sürece size dokunmazlar. 

Memursanız her gün aynı saatte, memur kıyafetiyle işe gidersiniz, imamsanız motosikletle işe gitmezsiniz, amirseniz ağır olursunuz, değilseniz itaatkar olursunuz ve hayat su gibi sakin ve güvenli akar gider. 

Toplumu yönetmek de kolay olur. İçinizden, Kolomb, Magellan, Einstein, Amundsen çıkmaz ama olsun ne önemi var ki, herkes yoldadır, yüz yılda bir belki bir Atatürk çıkar onu da yola sokmaya çalışırsınız ve başarılı da(!) olursunuz. 

Nobel alan yazarınızı yola sokarsınız veya ülkeden kaçırırsınız, dünyaca ünlü şairinizi yola sokmak için hapislere atarsınız o da ülkeden kaçar. 

Bunu paylaşmak istedim sizlerle, eksiğimi tamamlarsanız sevinirim.