Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

11 Ocak '16

 
Kategori
Gündelik Yaşam
Okunma Sayısı
826
 

Babalar ölür mü hiç?

Babalar ölür mü hiç?
 

Sizin hiç babanız öldü mü? Benim bir kere öldü, Kör oldum!


Babamdan ummazdım!

Kör oldum!

Oooonnnn sekizzz yıllllll...Dün gibi...

Aldılar götürdüler...

Ondan sonra her şey yarım, her şey eksik!

Bugün Günlerden BABAM;

Biliyor musun bir kaç gündür torunun DEDE diyor..!

Kapı açıldı kardeşim çıka geldi okulda olması gerekmiyor muydu ? Benzi sararmış çok korkmuş, ağlamaklı;

"Anne noluyor? Beni okuldan alıp geldiler! Ne Olduuu..??? Bir şey anlamadık aşağıda bir kalabalık bizi bekliyor gibiydi, Veli Dayı karşımızda ayakta durmak istiyor, ezilip büzülüyor, yüz yüze gelmek istemiyordu bir şeyler olduğu aşikardı, annem yakasına yapıştı hışımla..

"Dayı nolduuu..?"

"Gagam" dedi.."Gagam kaza yapmış..!"

Çığlık attığımı hatırlıyorum..

Cevabını henüz duymaya hazır olmadığımız o soruyu soruyor  annem!

"İyi mi nesi var? Nerede?"

"Ölmüş Gelin.. Ölmüş!!!"

Annem düşüp bayılıyor.. Kız kardeşim feryat figan.. Ben donmuş bir buz kalıbı.. Şoktayım.. "Ölemezdi ki benim babam, olsa olsa kolu bacağı kırılmıştır hastanededir.. babalar ölür mü hiç.. ölemez ..ölmemeli..!!!"

O şokla bir süre nefessiz kaldıktan sonra yeniden çığlık çığlığaydım. Evimiz kalabalık, bir sürü insan gelmiş kimi annemi, kimi kız kardeşimi, kimi de beni sakinleştirmeye çalışırken birbirlerine de anlatıyorlar "tren yolunu geçince araba çarpmış oracıkta ölüvermiş zavallı.."

"Söylemeyin, öldü demeyiiinnn, ölemeeezzzz, nerede söyleyin neredeee?" Hâlâ o şokla hep aynı şeyi tekrar edip duruyordum "ölemez öldü demeyin!"

"Biraz sonra getirecekler görürsünüz...!"

Düşünmesi bile deliye çeviren, içimizde daima var olacak bu koca boşluğa, bu acı kedere artık inanmak gerekti belki de ...

Her ayrılık zordu ama biz bu gidişe hazır değildik..! Hem de hiç hazır değildik...!
Biraz sonra getirdirler bir çığlık daha koptu, kardeşim onu görmek istediğini söylüyordu. O korkardı aslında ama bir daha onu görme şansımız yoktu ki...! Babamın cansız bedenine dokunmak, son kez öpüp koklamak, kokusunu içime çekmek, belkide o güne gelinceye kadar hiç aklımdan geçirmediğim bir şeydi bu..!

Ben hiç O'na "seni seviyorum" dememiştim üstelik..! Bundan sonra da hiç diyemeyecektim!!!

Bir kaç saat sonra yıkadılar, aldılar götürdüler, defin işlemleri yapıldı.. Ayrılık anı ÇOK ZORDU.. Bizimle birlikte bir hafta gökyüzü de ağladı, mayıs yağmuru üşüttü yüreğimizi. Evimiz bir doluyor bir boşalıyor geceleri belli bi saatten sonra kimse kalmıyor, sessizlik...!

Ve uyumaya korkuyoruz..!

Ya birimiz daha ölürse..!!!

Bir kaybetme korkusu başlıyor içimizde.. Annemizin sağına kardeşim soluna da ben yatıyorum, "el ele tutuşalım" diyor kızkardeşim, annemizin ellerini sıkıca tutuyoruz..Kulağımız sessizlikte, "ya bir çıt sesi çıkarsa..!" Aslında daha çok kalbimin güm güm sesini duyuyorum çokça hızlı atıyor, korkudan..! Buna sebep annemizin kapının sürgüsünü sürmeden önce kapının arkasına koyduğu balta ve kalınca bir odundu belki de..!!

Çok az uyuyor çok az yiyoruz ve çokca ağlıyoruz, şimdi ne olacak..? Yorgun
bedenimiz uykuya yenik düşünceye kadar direniyor, sabah uyandığımızda annemi pencerede beklerken buluyoruz, babamı bekliyor.. Sanki çıkıp gelecek..!
İnsanın içi acır mı, acırmış... Zaten ciğerin yanması da deyim değilmiş... O gün anladım...Ve Ateş de her zaman daha çok düştüğü yeri yakıyormuş!

Hayatta hiç bir şey planladığımız gibi gitmeyebiliyor, akşamdan koyduğunu sabaha bulamayabiliyorsunuz!

Onun içindir ki; Şimdi sıkıca sarılın sevdiklerinize, Annenize, babanıza onu ne kadar çok sevdiğinizi söyleyin. Kucaklaşın gözlerinin içine bakın, doya doya öpün, kokusunu içinize çekin.. İmkanınız varken yapın...

Ben bir evlat olarak babamdan da annemden de razı oldum... ALLAH'ta onlardan razı olsun...
Cümlemizin ölmüşlerinin mekanları cennet, yattıkları yer nur olsun...

Yazım tarihi:11 Mayıs 2014

Bir şeyler daha yazmak istiyorum bu yazının ardından;

VE BULUŞTULAR


Yılbaşı sabahı kaybettiğimiz yengemizin ardından Akciğer kanseri olan ve durumu ağırlaşan amcamızı da yengemizden sonra bir gün arayla Rahmete uğurladık... Taziye için arayan, mesaj yazan ve Nahide Öğretmenim'in yazdığı vefat haberine yine taziye bildiren yorumlar yazan gönlü güzel insanlara çok teşekkür ediyor, Rabbim daha zorlu acılar yaşatmasın diyerek bitiriyorum.

Esen kalın...
 

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

Kabullenemiyorsun, "o ölmemiştir, ölmez ki o" demekten kendini alamıyorsun. Bu durumda her evladın tepkisi aynı demek ki. Ben O'na kalp masajı yaparken, nabzını alamıyor olmama rağmen, hâlâ "ölemezsin, babam sen ölmezsin, bizi bırakmazsın, hadi" diye sayıklıyormuşum. Ambulansla gelen sağlık ekibine devrettiğimde o zor görevi, bir umut bekledim. "Artık yapılacak bir şey yok" dedikleri an, birine "ne olur bir kere daha deneyin, gitmemiştir" diye yalvardım, bunun üzerine "senin icin bir kere daha deneyeceğiz küçük hanım" diyen doktorun umutsuz çıkan sesine rağmen, bir umut bekledim. Ve en son aynı doktorun hüzünlü bakışlarında yitirdim son umudumu.. Mekanları cennet olsun.. Sevgi ve saygılarımla..

Gözde Kayiş 
 14.04.2016 14:07
Cevap :
Ne söylesem boş, size yorumda da yazdığım gibi yara sızlar! Canım benim o anları bende yaşamış gibi oldum şu an :( evet kabullenemiyoruz, ölmemeli, ölemez ki diyoruz, çok zaman oldu ama hala dün gibi :( Çınarımız devrildi ama biz her zaman dik durmaya devam edeceğiz onlar için.Sevgilerimi yolladım size kucak dolusu...   14.04.2016 18:13
 

Bende babama sevdiğimi söyleyememiştim...Aslında çok seviyordum, o da seviyordu:((( ama o da söyleyemedi, ben de...Yoğun bakımda uyutulurken ellerini tuttum ve içimden geçen herşeyi söyledim, hızımı alamamıştım. Mezarında söyledim söyledim söyledim...O yüzden dir ki sevgiyi yaşarken hissettirmek ve söylemek gerek, sabah olunca, yarın olunca hiç birimiz olmayabiliyoruz. Mekanları cennet olsun, yüreğinize sağlık. Sevgiyle kalın.

Sündüs Akkaya 
 15.01.2016 23:05
Cevap :
Çok üzüldüm Sündüs Hanım, söylememiş olsak ta sevdiğimizi, sevgiyle bakan gözlerimiz vardı bizim. Bakışlarımızdan anlaşılırdı içimizdeki sevginin büyüklüğü. Yine de yaşarken hissettirmek sevgiyi dillendirmek daha güzel olurdu.Kimin ne zaman gideceğini kestiremiyoruz! Teşekkürlerimle Sündüs Hanım, Sevgi ve selamlarımı gönderdim size...   18.01.2016 11:29
 

Ben de ölmezler, hep çocuk kalırım sanırdım. Annem gitti, babam 7 ay dayanabildi ve o da uçtu. Ben büyüdüm. Buluşacağız elbet yine. Kayıplarınız için çok üzgünüm, sabırlar dilerim. Mekânları cennet, toprakları bol olsun. Sevgiler.

Ata Kemal Şahin 
 15.01.2016 16:10
Cevap :
Birbirlerini çok seven insanlar tez zamanda kavuşuyorlarmış demek ki anne ve babanız da çok seviyorlarmış birbirlerini Ata Bey.Elbet bizler de vakti geldiğinde onlarla buluşacağız.Mekanları cennet olsun, unutulmuyor işte.Sizlere ailenizle birlikte mutlu hayırlı ömürler dilerim. Teşekkür ederek saygı ve selamlarımı gönderiyorum...   15.01.2016 21:16
 

Başınız sağ olsun Emine hanımcığım, gerçekten bazen ardarda geliyor acılar. Allah unutturacaklarından korusun, dayı ve yengenizin mekanları cennet olsun. Siz geride kalanlara sabırlar uzun ömürler diliyorum. Selam sevgilerimle

Cemile Torun 
 15.01.2016 12:33
Cevap :
Sağ olun Cemile Hanım taziye mesajınız içinde ayrıca teşekürlerimi iletirim. Yalnız bırakmadığınız için gönül dolusu teşekkürler ediyorum size..Sağlıklı mutlu hayırlı uzun ömürler diliyorum...  15.01.2016 21:10
 
 
Toplam blog
: 42
Toplam yorum
: 387
Toplam mesaj
: 10
Ort. okunma sayısı
: 984
Kayıt tarihi
: 04.03.15
 
 

Kimi susar, kimi çok konuşur, kimileri de yazar... Yazan olmayı, sevincimi, öfkemi, kavgamı, üzün..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster