Pazar sabahı, göz kapaklarımızdan içimize sızan gün ışığıyla uyandık… Hemen, perdeleri sonuna kadar açtık… Güneş, evimizin penceresinden kollarını açmış; bizi bekliyordu… Her yer güllük gülistanlı..
Sanki, Müzeyyen Senar’ı taş plaktan dinliyorum… Bu yanılsamayla, yüz yıllık konağın merdivenlerini adımlıyorum… Basamakların sonundaki görkemli aynada kendimi görüyorum… Bu zamana ait değilim… Üzer..
Her sabah yeni bir başlangıca uyanıyorum. Bazen bunun farkındayım, bazen değilim. Zorlanıyorum rollerimde. Çünkü birçok yöne akması istenilen bir nehrin karmaşasını yaşıyorum içimde. “Ne istiyorum?..
Kapıdan girerken gözümü karşıdaki vitrinden ayırmadım. Bugün deneyeceğim biliyorum. Defalarca buraya kadar gelip vaz geçmek, dudaklarımdan başka kelimeler dökülmesine şaşırmak. Ve yine buradayım. K..
