Abartılar ülkesi

Ülkemiz insanı ne kadar da abartmaya meraklı. Abartı hayatımız olmuş artık. Bir anımızı her anlatışımızda içine bin katarız. Askerliği en kıyak geçen bizizdir. Vur derler hemen öldürürüz.

Hayatımızın her alanına girmiştir abartı. Gündelik yaşamımızda, sporda, siyasette, magazinde etkilendiğimiz bir olay oluversin hemen aşırısına kaçıp ortalığı yaygaraya verebiliriz.

Hrant Dink... Cenazesine gelenlerin sayısını görünce gerçekten etkilendim ve insanımız milli meselelerimize karşı ne kadar da duyarlıymış dedim. Ama şöyle bir düşününce, gelenlerden birçoğu o güne kadar yazdığı gazeteden bir paragraf bir yazı okumamıştır kanısına vardım. Bu adam neden mahkemeye verildi neden suçlandı neden aklanamadı ve hatta 301. madde nedir diye sorgulayan da fazla olmamıştır. Gerçi dersiniz şimdi bu önemli midir...

Slogan tuhafıma gitti de ondan. "Hepimiz Hrant Dinkiz, hepimiz Ermeniyiz..." Ben şahsen Ermeni değil Türküm. Hepimiz Hrant Dink olabiliriz ama hepimiz de Ermeni değiliz. Bu sadece bir abartının ürünü söylenmiş, laf olsun zırvalarıdır. Heyecana kapılan milletim bir kez daha abartıya kaçıp, kendini komik duruma düşürüyor. Hrant bey mahkemelerde davası için didinirken hepiniz Ermeni olamadınız. O öldükten sonra da olamazsınız. Zamanında kaçırmış olduğunuz fırsatları hayata geçirdiğiniz abartılarla geri getiremezsiniz. Zira Hrant Dink cinayeti çok önceden başlamıştı. Mahkeme süreçleriyle basında yazılanlarla hedef haline getirilmişti. Artık ne Hrant Dink geri döner, ne yetimler teselli bulur, ne de Türkiye Cumhuriyeti'nin uluslararası arenada "Biz bişey yapmadık vallahi bak" diye çırpınmaları aks-i seda bulur.

Türkiye bir kurban verdi, bir fırsat kaçırdı ve bir de zora girdi. "Senelerdir kendimizi anlatamıyoruz" diye sızlanıp duranlar bizi bizden daha iyi anlatacak olanları harcamış oldular. Şimdi daha çok üzerimize gelinecek, biz de gene boşa savunma manevraları yapacağız. Kimselere Ermeniler ile ilgili masumiyetimizi anlatamıyacağız. Çünkü zaten bu cinayetle bu masumiyete gölge düşmüş oldu.