Ateş düştüğü yeri yakıyor.

Pazar günü kahvaltı masasında, kadim dostum Yusuf’un annesinin vefat ettiği haberini aldım...

Apar topar Müfit’le beraber, hastaneye gittik.

Morgun önü kalabalık!

Böyle durumlarda, insanın eli ayağı, dili damağı, birbirine dolaşıyor. Ağzından bir kelam çıkartamıyor insan.

Tükürüğünü yutup kala kalıyor.

Sadece sarılabiliyor, "Başın sağ olsun kardeşim" diyebiliyoruz Yusuf’a

O bize hiçbir şey söyleyemiyor.

Yıllardır görüşmediğim arkadaşlarım orada, haberi duyan gelmiş.

Yusuf’a baş sağlığı dileyen, duvarın önünde sıraya geçiyor ve yakıyor bir sigara, ilk anlarda konuşan olmuyor.

Sonra ortama mı, yaşanılan olaya mı, kaybedilene mi alışılıyor bilmem.

Dereden tepeden konuşuluyor.

Biri Dubai’ye gitmiş, orayı anlatıyor. Pür dikkat dinliyor herkes.

Bir başkası işlerinin kötülüğünden yakınıyor.

Diğeri ev sahibi ile kavga ettiğini yeni bir eve taşınması gerektiğini paylaşıyor.

Yusuf tek başına oturmuş ağlıyor.

Ateş işte; düştüğü yeri yakıyor.

Morg kapısında bir kargaşa oluyor.

Gözyaşları içerisinde, sedyede üzeri örtülmüş bir cenaze çıkıyor.

Kalp ameliyatı için gelmiş, oradakilerin tabiri ile "masada kalmış" yaşlı bir kadın.( Allah rahmet eylesin)

Çok geçmiyor, bu sefer gece motosiklet kazası yapıp gelen bir genç gönderiliyor evine, sedyeyi taşıyanlar yine ağlıyor...

Yusuf’un annesi gelmiyor.

Daha fazla bekleyemiyoruz.

İkindi de camide buluşmak üzere hastane’nin önünden ayrılıyoruz.

Cami daha kalabalık!

Musalla taşının önüne sıraya geçiyoruz.

Hoca geliyor, elindeki yaka mikrofonundan cenaze namazının nasıl kılınacağını anlatıyor.

Yusuf hala ağlıyor

Ateş işte; Düştüğü yeri yakıyor.

Mezarlıktan eve dönüşte eşim arıyor.

Akşama yemeğe misafir geleceğini söylüyor...

Müfit’le gülümsüyoruz birbirimize

Hayat devam ediyor...