Ayrılık çocukları

Bir çok çocuk artık ayrılıkların çocukları olarak büyüyor günümüzde. Benim çocuklarım gibi. Bir arkadaşım ki o da ayrı eşinden o da bir çocuk sahibi, sen iyi bir babasın dedi bana, güldüm içimden. İyi bir baba olabilseydim eğer çocuklarıma ayrılığın kabullenişlerini yaşatmak zorunda olmazdım diye düşündüm.

“...çocukların alıştılar bak bu duruma hem daha mı iyi hır gür içerisinde yetişmek....
Hem her hafta sonu sen bunu “mesai başladı gene” diyerek yapmıyorsun ve mutlu oluyorsun. Bak o çocuğunu aramıyor bile....” dedi

Bu çok zor bir durum çocukları ayrı hayatlarda yaşatmak ve onları bu duruma alışmalarını beklemek. Günlük hayatlarımızdaki tahamülsüzlüklerimiz ve bizim dışımızda gelişen her türlü durum bizim hani sevgiyle sahip olduk dediğimiz çocuklarımızda patlıyor soğuk bir dalga gibi. Onlardan ayrılıp gidiyoruz, dar zamanlarımızda onlarla buluşup onlarla halimizin son demlerini yaşıyoruz oysa ki. Ne kadar onlara bunu belli etmesek de kendimize ne belli ediyoruz ki. Yorgunuz işte. Oyna benle ne olur diye bakıyor 5 yaşındaki kabulleniş oyna bari...

Çok dramatikleştiriyorsun canım sen de!!! O sadece senle iyi zaman geçirdiğinde mutlu oluyor...

İyi zamanın tarifi ne, tüm zamanını iki güne sınırlamışsın iki muhteşem gün geri kalan beş gün sadece özlemişsin, görememişsin, engellesin ve bu engelli durumun yarattığı savunmasızlıkla artık açıksın her denileni yapmaya. Zira suçlusun suçlu olduğun için o haklı onun her istediği doğru ve olmalı.

Baba ben bunu istiyorum.... Ama kızım/oğlum bak bunu yapamayız zira falan da filan....

Suratta bir mahsunluk suratta bir suçlama. Sen zaten suçlusun suçlusun ona sormadın bu hayatı yaşatırken sen mutluluğun meyvesini verdin ama mutsuz ettin işte. Bak ona. Bu andan sonra çocuk eğitimcilerinin söylediği her durum ve duruş hadi oradana dönüşüp insiyatif çocuğunuza gecer işte. İyi zaman onun belirlediği ve sizin sadece figüratif olarak bulunduğunuz durumdur çoğu kere. Ha güçlü olduğunuz dinç olduğunuz zamanlarda onla sizin kurduğunuz bir kurmaca içinde bir sunuş sunar ve bunun her anında var olabilirseniz bu işte gercek anlamda iyi zamandır ve tüm psikolog ve pedegog tayfasının çizdiği resimdir ki bunu bir ritüel içinde yapabilirliğini kanıtlayan yoldaşımı anlından öperim. Ben kötü bir babayım bu benim kendime verdiğim bir hüküm. Çocuklarımla iki güne sığmaya çalışıp, tüm tatillerimi paylaşarak büyüdüğüm bir babayım. Ben babam gibi olamadım onlar büyürken ölerek onların büyümelerini hiç görmemezlik edemedim onları yarım yamalak görmek gibi yarım bir hayat sürdürmek durumunda kaldım.İşte bu yüzden ayrılık çocuklarının duruşlarında bu kenarda duruşları sizle paylaşmak istedim. Biraz kendimizi suçlayarak ve af dilenerek..... (çocuklarımızdan)