Ben artık karamsar bir yazarım.

Öncelikle yazımın başlığını düzelteyim. Ben bir yazarım dedim. Sakın kendimi yazar falan sandığımı düşünmeyin. Lafın gelişi. Hani blog yazıyoruz ya .İşte ondan öyle dedim. Yoksa ben kim yazar olmak kim.

 Gelelim konumuza. Dün bir öncek yazıma yorum yazan bir blog arkadaşım benim eskiden güzel,mutlu yazılar yazdığımı, son zamanlarda çok değiştiğimi söylemiş. Bu duygu yüklü yazıyı sevgi ile okudum. Aslında bir tenkit yorumu ama öylesine güzel ve sevgi doluydu ki hiç alınmadım.

 Yorumu okuduktan sonra oturdum ve düşündüm. Evet Sevgili Ata Bey'in bahsettiği gibi artık karamsar yazılar yazdığımı fark ettim.İçinde bulunduğumuz bayram günlerinde bile kapkara yazılar yazıp hep mülteci, terör gibi iç kapayıcı konulara değinmişim yazılarımda.

 Ben de bu gün size güzel bir yazı yazmak istedim.

 Bir kaç gün önce 4 Temmuzdu. Şu anda A.B.D nin Florida Eyaletinde Pensacola şehrindeyim. Daha önceki yazılarımdan hatırlarsınız. Burada yaşayan kemancı kızım Burcu Göker'in bir bebek sahibi olduğunu ve bizim de ona destek olmak için buralarda olduğumuzu yazmıştım.

 4 Temmuz günü Burcu bana bugünün Amerika için çok önemli olduğunu söyledi. İndependence Day Amerika'nin bağımsızlık günü imiş.Her yıl büyük kutlamalar olan bugünde bu yıl da Pensacola Beach'de büyük kutlamalar tertiplenmiş.

  Burcu o gece sahile bu kutlamaları izlemeye gideceğimizi söyleyince sevindim. Zira evde bebekle geçen günlerden sonra bu olay bize ilaç gibi gelecekti.

 Akşam üzeri hava daha aydınlıkken arabamıza sezlongarımızı yükledik ve sahile doğru yola çıktık.Kutlamaların yapılacağı parkın kapısına gelmeden yollarda ellerinde şezlongları, buz çantaları ile yürüyen onlarca insanı görünce kalbim çarpmaya başladı. Nasıl bir yere gidiyorduk.Bizi orada neler bekliyordu.

 Arabamızı park edip , şezlonglarımızı yüklenip parka girdik. Deniz kıyısındaki parkın ortasında büyük bir anfiteather vardı. Uzaktan oraya yerleşmiş Orkestrayı görebiliyordum. Yüzlerce belki binlerce insan rengarenk giysileri ile yemyeşil parklara serilmiş oturuyordu. Kimi bizim gibi şezlongunu getirmiş, kimi de yere örtüsünü sermişti. Çocuklar, hatta bazı büyükler Amerika bayrağının desenlerini yaşıyan elbiseler, giymiş, şapkalar takmıştı. Herkes çok mutlu, buz çantalarını açmiş biralarını içiyor, sandöviçlerini yiyordu.

 Adeta büyük bir piknik alanı olan bu yerde biz de kendimize zor bela bir yer bulduk ve oturduk. Kimse kimseye bağırmıyor, kavga etmiyordu. Ben şaşırdım nasıl bu kadar kibar olabliiyor bu insanlar diye. 

 Bu sevgi dolu ortamda Pensacola Senfoni Orkestrasının konseri başladı biraz sonra. Önce Amerikan Milli Marşını çaldılar. Amerikalılar dünyanın bir çok ülkesinden gelmiş insanlar. Ama o gece orada hep beraber Amerika bayraklarını sallayarak milli marşlarını söylediklerini görünce onların hepsinin Amerikalı olduğuna inandım.

 Bu harika konser büyük çoşku ile devam etti. Biz hazırlıksız gitmiştik.Herkes sandöviçlerini yiyip, biralarını içerken acıktığımızı fark ettik. Burcu hemen arkadaki seyyar büfeden sosisli sandöviç ,patates kızartmasi aldı. Bir de yandaki satıcıdan bira alınca değmeyin keyfimize. 

 Ben bu kadar içki içen insanı görünce önce korktum kavga , hadise çıkacak diye. Ama çoluk çocuk gelmiş eğlenen Amerikalı ailelerde tık yok. Herkes çok neşeli, mutlu ve güven içindeydi. 

 Gece konser sonunda harika bir havai fişek gösterisi ile devam etti. Mis gibi esen Okyanus rüzgarı, nefis müzik, herşeyden önce mutlu insanlar.Herşey çok güzeldi.

 Konser sonunda büyük kalabalık yavaş yavaş dağıldı. Kimse kimse ile kavga etmedi, dövüşmedi.Hiçbir kadına, kıza taciz olmadı ki kadınlar son derece dekolte giysiler giymişti. Bomba patlamadı, kimse ölmedi.

 O gece dikkat ettim ne alanda, ne çevrede bir tane polis göremedim. Sadece yollarda trafiği düzenlemek için trafik polisleri vardı bolca.

 Ben önce çok korktum giderken.Sonra kızım her yıl aynı şenliklerin yapıldığını ve böyle  mutlu, güzel geçtiğini söyledi. Ondan iyi mi bilecektik. Zira her yıl o sahnede çalan oydu.

 Bu güzel, neşeli, mutlu gecenin sonunda düşündüm, ben niye mutsuzum diye.

 Şimdi anladınız mı ben niye artık hep karamsar yazılar yazıyorum.