- Kategori
- Psikoloji
Bencillik iyidir.
Uykusuzluk.
Sanırım geriye kalan zaman, geçen zamandan daha kısa olacak. Bu kadar özlemle beklediğim şey, yani sen ve sana dair her şey, düşündüğümzamandan çok daha önce benim olacak. Düşünmek ve insan kalmak için sanayazmak çok iyi gelecek bana. Kişisel evrimimde geri gidişleryaşamamıştım oysaki. Yeni bir korkumla yüzleşiyorum. Diğerleri kadarağır değil. Beklemek, gittikçe dikleşen ve birden aşılamayacak kadaryükselen koca bir dağ gibi, ağırlaşıyor gitgide. Ne yapmalıyım, nasılolmalı, nasıl aşmalıyım, tüm bunların sorgulamalarıyla boğuluyorum.
Umut yine de kötülüklerin anasıdır.
İnsanlar vardır; varoluşunun anlamsızlığını hisseder, küçük küçücük birhayatın kıyısında yaşadığını ve çürümekte olan bir neslin artıklarıolduğunu bilir. Bunları kendine dahi anlatmaya korkar. Paylaşamaz hiçkimseyle. Evriminin tam da sonunda olduğu olgusu, bir sonraki neslindekendinden arta kalan son artıklar olduğu gerçeği acıtır süreklibeyninin zavallı kıvrımlarını. Ama orada, o küçük kıvrımın köşesindekalmalıdır. Yoksa kendini yok etmesi gerektiğini bilir.
Bencillik iyi bir şeydir.
Basamakları anımsa. Bir sonraki basamağa çıkmak için tam da ayağımıkaldırmıştım. Usulca sokulup, birden, deprem gürültüleri ve biryangının ortasında yanan insan eti acısıyla değiştiriverdiğin dünyam, geriye çekilen ayağım ve merdivenin en başına geri dönen bedenim. Yoksabu yanılsama mı?
Hadi konuş benimle. Anlat, ne olursa. Sesinle doldur ve yok et gerikalan her şeyi, yak gitsin. Sesinden başka kalmadı beni boğulmaktankurtaracak. Değişmek demiştin. Evet. Değişiyorum ve dönüşüyorum. Depremkorkusu yaşıyorum benliğimin tam da ortasında. Sesinle yine yenidenbasamaklardan çıkmaya başlayacağım ve bıraktığımın da ötesinde, daha dayukarılarda olacağım. Değişmek mi demiştin? Evet, ama dikkat et, geriyedeğil daha da ileriye.
Resim ve Resmi Tarih
Birisi kitap okuyor otobüste. İlk durakta vuracaklar onu. Dizlerininüstüne çöken bir zürafa gibi kalakalacak o ve bu kent çapraz ateşleraltında yazarken kendi tarihini, zürafaların nesli nasıl tükendi diyebir sayfa açacak. Birisi kitap okuyor otobüste. İlk durakta vuracaklaronu. Bir bulut, bir dağ, bir de zürafa var çocuğun resminde. Bulutalçakta kalmış zürafanın boynundan. Resimde var da hiçbir kayıtta adınarastlanmıyor vurulanın. Yalnız bir kitap kalmış ondan, kanlısayfalarında gözlerinin izi. İlk durakta vuracaklar onu. İkinci duraktabir daha vuracaklar.
A. Telli
Sevgiyle.
Tekiner® - 11.12.2003
Sanırım geriye kalan zaman, geçen zamandan daha kısa olacak. Bu kadar özlemle beklediğim şey, yani sen ve sana dair her şey, düşündüğümzamandan çok daha önce benim olacak. Düşünmek ve insan kalmak için sanayazmak çok iyi gelecek bana. Kişisel evrimimde geri gidişleryaşamamıştım oysaki. Yeni bir korkumla yüzleşiyorum. Diğerleri kadarağır değil. Beklemek, gittikçe dikleşen ve birden aşılamayacak kadaryükselen koca bir dağ gibi, ağırlaşıyor gitgide. Ne yapmalıyım, nasılolmalı, nasıl aşmalıyım, tüm bunların sorgulamalarıyla boğuluyorum.
Umut yine de kötülüklerin anasıdır.
İnsanlar vardır; varoluşunun anlamsızlığını hisseder, küçük küçücük birhayatın kıyısında yaşadığını ve çürümekte olan bir neslin artıklarıolduğunu bilir. Bunları kendine dahi anlatmaya korkar. Paylaşamaz hiçkimseyle. Evriminin tam da sonunda olduğu olgusu, bir sonraki neslindekendinden arta kalan son artıklar olduğu gerçeği acıtır süreklibeyninin zavallı kıvrımlarını. Ama orada, o küçük kıvrımın köşesindekalmalıdır. Yoksa kendini yok etmesi gerektiğini bilir.
Bencillik iyi bir şeydir.
Basamakları anımsa. Bir sonraki basamağa çıkmak için tam da ayağımıkaldırmıştım. Usulca sokulup, birden, deprem gürültüleri ve biryangının ortasında yanan insan eti acısıyla değiştiriverdiğin dünyam, geriye çekilen ayağım ve merdivenin en başına geri dönen bedenim. Yoksabu yanılsama mı?
Hadi konuş benimle. Anlat, ne olursa. Sesinle doldur ve yok et gerikalan her şeyi, yak gitsin. Sesinden başka kalmadı beni boğulmaktankurtaracak. Değişmek demiştin. Evet. Değişiyorum ve dönüşüyorum. Depremkorkusu yaşıyorum benliğimin tam da ortasında. Sesinle yine yenidenbasamaklardan çıkmaya başlayacağım ve bıraktığımın da ötesinde, daha dayukarılarda olacağım. Değişmek mi demiştin? Evet, ama dikkat et, geriyedeğil daha da ileriye.
Resim ve Resmi Tarih
Birisi kitap okuyor otobüste. İlk durakta vuracaklar onu. Dizlerininüstüne çöken bir zürafa gibi kalakalacak o ve bu kent çapraz ateşleraltında yazarken kendi tarihini, zürafaların nesli nasıl tükendi diyebir sayfa açacak. Birisi kitap okuyor otobüste. İlk durakta vuracaklaronu. Bir bulut, bir dağ, bir de zürafa var çocuğun resminde. Bulutalçakta kalmış zürafanın boynundan. Resimde var da hiçbir kayıtta adınarastlanmıyor vurulanın. Yalnız bir kitap kalmış ondan, kanlısayfalarında gözlerinin izi. İlk durakta vuracaklar onu. İkinci duraktabir daha vuracaklar.
A. Telli
Sevgiyle.
Tekiner® - 11.12.2003
- Toplam blog
- : 13
- : 435
- Kayıt tarihi
- : 19.09.07
Ben İstanbul'da yaşayan ve İstanbul'da yaşamayı "İşte yaşamak bu kardeşim" şeklinde özetleyen biriyi..