- Kategori
- Psikoloji
Suskun
Mantık nedir sence ?
Gürültüler ortasında hayatımızın ilerleyişine hakim olamıyoruz. Zamanbizden çok önce yaşatıyor yaşanası ya da hüzünlü anları. Hiçbeklemediğimiz bir anda beynimizin göz bebeklerimizden yansıyanışıltılarıyla çarpılıveriyoruz. Dönüp duruyor etrafımızda bizimdışımızdaki her şey. Biz olmak duygusu bile. Ben olmaktan biz olmayageçişlerimiz bile sancılı ve zamanın acımasız dişlilerinin emirleriylegerçekleşiyor. Mantıklı mı diye sorgulayan yanımızı bastıramıyoruz.Sorguluyoruz, karşılaştırıyoruz ve anlayabilmemize yardımcı olacağınıdüşündüğümüz bütün o saçma ölçü birimlerine mecbur kalıyoruz. Bilirsin.Sen bilmeyeceksin de kim bilecek ki zaten. İkinci devenin çanı gibisürekli yankılanıyor sesim neden neden neden nidalarıyla.
Susmak mıdır mümkün kılan bir şeyleri ?
Şarkı söylediğini ve dansettiğini hayal ediyorum şimdilerde. Hatırla.Nasıl da güzeldin. Nasıl bu kadar özel olabildin. Konuşamıyorum işte, kelimelerim yetmiyor ifadelere. Cümle yapılarında aramakta artıkahmakça geliyor açıklamaları. Sessizlik kaplıyor her yanı. Hiç banagöre değil oysa beynimin kıvrımlarıyla dalga geçmekten vazgeçmek.Saatler boyu senin deyiminle takıntılarıma asılı kalmak. Bu güzelsessizliği bozan kirli sesleri saymıyorum şimdilik.
Nefretle bakmayı biliyorum.
Dokunduğumda yandığım anlar var şimdi hafızamda. Dönüşünü ve beni herdefasında buluşunu umut etmek kaldı yalnız. Yine de gözlerim görmüyordünyayı. Eskiden bahanemdi. Bu boktan dünyanın neresini görmekisteyebilir ki tanrılaşmak için hayatını verebilecek kadar aç birinsan. Görmesini istediğim şeyler de şimdi özgürlüğümün harap edilmesigibi viraneye dönmüş ve yalnız anılarda yaşanabilecek kadarsilikleşmiş. Sessizlik demiştim ve yine sadece kendi sesimi duyuyorum.Özlediğim başka bir ses olsa da çevrenimi ancak kendi sesimledoldurabiliyorum. Gücüm yetmiyor.
Öğreniyorum.
İki kez mi demiştin ? Yanılıyorsun. Hiç nefretle bakmadım sana. Birhüzünlü bir de sevgiyle bakan gözlerim kalmalıydı oysa hafızanda. Yinekonuşuyorsun beynimin içinde hiç susmadan. Kendi sesim olsa daiğrendiğim. Öğreniyorum. Nasıl nefretle bakmayı öğrenmişsem, sanırımşimdilerde nefret etmeyi öğreniyorum. Umut ederim ki sen unutturursunyine, yeniden.
Susuyorum.
Geleceğim mi demiştim ? Hayır, asla. Sen bulmalısın beni. Kim demişti ?Hiç özlemedim seni, özlemek dostluktandır, dostluğundan öte bulmalıyımseni.
Sevgiyle.
Tekiner® - 01122003
Gürültüler ortasında hayatımızın ilerleyişine hakim olamıyoruz. Zamanbizden çok önce yaşatıyor yaşanası ya da hüzünlü anları. Hiçbeklemediğimiz bir anda beynimizin göz bebeklerimizden yansıyanışıltılarıyla çarpılıveriyoruz. Dönüp duruyor etrafımızda bizimdışımızdaki her şey. Biz olmak duygusu bile. Ben olmaktan biz olmayageçişlerimiz bile sancılı ve zamanın acımasız dişlilerinin emirleriylegerçekleşiyor. Mantıklı mı diye sorgulayan yanımızı bastıramıyoruz.Sorguluyoruz, karşılaştırıyoruz ve anlayabilmemize yardımcı olacağınıdüşündüğümüz bütün o saçma ölçü birimlerine mecbur kalıyoruz. Bilirsin.Sen bilmeyeceksin de kim bilecek ki zaten. İkinci devenin çanı gibisürekli yankılanıyor sesim neden neden neden nidalarıyla.
Susmak mıdır mümkün kılan bir şeyleri ?
Şarkı söylediğini ve dansettiğini hayal ediyorum şimdilerde. Hatırla.Nasıl da güzeldin. Nasıl bu kadar özel olabildin. Konuşamıyorum işte, kelimelerim yetmiyor ifadelere. Cümle yapılarında aramakta artıkahmakça geliyor açıklamaları. Sessizlik kaplıyor her yanı. Hiç banagöre değil oysa beynimin kıvrımlarıyla dalga geçmekten vazgeçmek.Saatler boyu senin deyiminle takıntılarıma asılı kalmak. Bu güzelsessizliği bozan kirli sesleri saymıyorum şimdilik.
Nefretle bakmayı biliyorum.
Dokunduğumda yandığım anlar var şimdi hafızamda. Dönüşünü ve beni herdefasında buluşunu umut etmek kaldı yalnız. Yine de gözlerim görmüyordünyayı. Eskiden bahanemdi. Bu boktan dünyanın neresini görmekisteyebilir ki tanrılaşmak için hayatını verebilecek kadar aç birinsan. Görmesini istediğim şeyler de şimdi özgürlüğümün harap edilmesigibi viraneye dönmüş ve yalnız anılarda yaşanabilecek kadarsilikleşmiş. Sessizlik demiştim ve yine sadece kendi sesimi duyuyorum.Özlediğim başka bir ses olsa da çevrenimi ancak kendi sesimledoldurabiliyorum. Gücüm yetmiyor.
Öğreniyorum.
İki kez mi demiştin ? Yanılıyorsun. Hiç nefretle bakmadım sana. Birhüzünlü bir de sevgiyle bakan gözlerim kalmalıydı oysa hafızanda. Yinekonuşuyorsun beynimin içinde hiç susmadan. Kendi sesim olsa daiğrendiğim. Öğreniyorum. Nasıl nefretle bakmayı öğrenmişsem, sanırımşimdilerde nefret etmeyi öğreniyorum. Umut ederim ki sen unutturursunyine, yeniden.
Susuyorum.
Geleceğim mi demiştim ? Hayır, asla. Sen bulmalısın beni. Kim demişti ?Hiç özlemedim seni, özlemek dostluktandır, dostluğundan öte bulmalıyımseni.
Sevgiyle.
Tekiner® - 01122003
- Toplam blog
- : 13
- : 435
- Kayıt tarihi
- : 19.09.07
Ben İstanbul'da yaşayan ve İstanbul'da yaşamayı "İşte yaşamak bu kardeşim" şeklinde özetleyen biriyi..