Bir tutam sevgi

Her ayrılık zor, her zaman söyler dururum. İnsan bir kez olsun akıllanmaz mı!  büyümez mi! Bu zor günler geçer elbet bir gün, ama dayanmanında bir sınırı vardır. İçinde var olan o sinsi ateş, hep yanmaya devam eder, öfke susmak bilmez, mantık boy gösterir hakim olur herşeye, kalp ise pusup kalmıştır belkide bir gün benide anlayan olur diye. Nice kalpleri gördüm, nicesini yaşadım belkide, hem de her duygu kırıntısını içime çekerek. En doğrusu budur diye çektiğim bayrakları kaç kez yarılayacağım artık...

Heyecanı, inancı kaybolmuş bir hayat peşinde sürüklüyor beni, bir ümit gittiğim ışıklı şehrin tüm sokakları dar gelir insana sevgi tükenince. Bir ümit gidilen o sevgi yolu, harap olmuş bir ruhu geriden sürükleyerek geri getiriyor insana, kayıplar çok büyük oysa, durmak bilmeyen kanamalar gibi içimde biriken ne varsa hepsini dışarı fışkırtıyor, çünkü kesilen damar çok büyük ve yara kapanmaz artık.

Beni duy diye yazılan her satır, sadece içimdeki isyanı bastıran sessiz çığlıklarımdır. Nereye seslensem boş yankılarım kulaklarımı sağır edecek kadar derin yaralar açıyor beynimde. Kendi sesimde boğuluyorum hava alamayan suda boğulan balık gibi. Ben solmaya mahkum olmuş bir çiçeğin en goncasıyken senin sevginle, şimdi çıkan dikenlerimi batıracak derin kalpler arıyorum. Onları uyarmak istiyorum, sakın sevmeyin diye! Sevmek, yaraların, yalanların, yarınsızlığın en büyük baş yapıtı. Sevginle kurduğun tüm benlik temellerin bir bir çöker, bir tufan yada bir deprem değildir onu sarsan, sadece inançsızlığın ve korkaklığın kemirdiği zavallı kalplerdir bu sarsıntıyı yaratan. Gecenin bir ortasında birden uyandırıp, kabuslarda boğulmanı sağlayam her bir rüya, bir zaman sonra geçen ömrünün zaman tüneli oluverir. Seni düşlediğim her an içimi kemiren bakışların, benliğimde uğuldayan sesin, sıcak gülümseyişlerin her daim olmasını istediğim hayallerimin en acısını oluşturur. Ne zaman unutulduk, ne zaman geçmiş zaman, ne zaman hatırlarım adımı ben sormadan, herşey unutlur bir gün. Bir dokun sende anlarsın içimdeki kül hala sıcak, ama çok geç artık bundan sonra... Hiç kimseye bir sözüm yok, yakıyor elimi ne zaman uzatsam seninle saran tüm hayallerimi yakıyor yüreğimi hatıraların en güzel tarafı. Unutulursun bir gün senin yaşadığın şehir, unutlur inan paylaşılan herşey. Yanıyor yüreğim her zaman, her zamanda yanmaya devam edecek.

Derdi nedir bu ilkbaharın, ben mutsuzken içimi hislerimle doldurup beni üzmesinin nedeni nedir? Ben mutsuzken etrafımda gülen herkeze öfkeliyim, kızgınım herşeye, sebebi sensin oysa herşeyin. İki kelime yetiyor inan seni ne denli sevdiğimi anlatmaya, ama dağlara yazsam artık ne fayda. Bıraktın beni yalnızlık denen tarafta, kayboluyorum ben hiçliğimin ortasında, seni anmaya gücüm kalmıyor ümidimi tüketen zaman varken aramızda...