- Kategori
- Psikoloji
Bir
Ve ben özgürüm. Hayata karşı, bütün güzellikleri bir dikişte içebilirim artık. Hiç bitmeyen bir şelalenin altından kana kana su içer gibi...Uçsuz bucaksız maviliklerin derinliklerinden hayata bakmak gibi, bütün bir günün yorgunluğunu üzerinden atmak isteyen güneşin büyük bir sabırsızlıkla bulutların arasında gözünün önünden kaybolurken o anın tanıklığını yapmak gibi birşey bu belkide... Ya da çırıl çıplak bir yağmurun altında hiç bitmeyecek bir yolun ortasında bütün ölümsüzlüklerin üzerine koşmak gibi bir şey.
Mutluluk o yolun sonundadır belki de.Bir sigara yakmış seni bekliyor ama bayağı sıkılmış haline bakılırsa... Oysa sen yolun başındasın ...Bir an düşün ve hayal et!İnsanların arasından bir kuş misali uçup onlara yukarıdan bakmayı dene neler görebileceğini hayal bile edemezsin.Kışın taze bedeninin üzerinde bıraktığı yorgunluğu bahar dinlendirmeye geldi, sana göz kırpıyor az ötede... Hayat bir kum saati gibi akıp geçiyor sense aşkı yargılıyorsun, başa çıkmaya çalışıyorsun çıplak gezen aşkı tanıdığını sanıyorsun hiç bitmeyecekmiş gibi geliyor yaşadıkların, oysa kendini kandırmanın sana bir şey kazandırmayacağını biliyorsun inan bana... Kendini gezmelere götürüyorsun kimi zaman, kimi zamanda yeni yüzler katıyorsun hafızanın tozlu raflarının arasına. Artık güneş eskisinden daha parlak bakıyor sana. İçlerinden farklı bir yüz alıp götürü veriyor seni uzaklara, artık yalnız olmaktan kurtuluyorsun. Eskiden oynadığın tek kişilik oyun sona eriyor ve perde kapanıyor son kez... Hayat kollarını açmış senin doğruyu bulmana yardımcı oluyor.Yaşarken öğreniyorsun kerpiçten ev yapmayı, ağaçtan sandal yapmayı ve küçük yamru yumru çakıl taşlarını bir birine sürterek ufacık bir alev çıkartmayı öğreniyorsun, sonra ateşi buluyorsun sonra gülmeyi öğreniyorsun.Güneşin doğuşunun tanıklığını yapıyorsun masmavi denizin üzerinde uçan martılar sana arkadaşlık ediyor ve yaşamayı öğreniyorsun bu seferde.
Ama hala yolun başındasın bu sana güç veriyor ve ufacık bir gülümseme beliriyor gül yüzünde... Mutluluk kapıda... Yaşamanın kavgasını verirken kaybettiğin bir yakınının, bir fotoğraf karesine hapsedilmiş resmini gördüğünde gözlerin doluyor. O hayattayken onun değerini bilmediğin anlar geliyor gözlerinin önüne... Ve bir kez daha gözyaşı döküyorsun.Akıttığın göz yaşları onu geri getiremeyecek kadar yetersizler... Bulutların arasından düşen yağmur damlaları gözyaşlarına karışıyor ansızın...
Kara yağmur bulutların ardından bembeyaz bulutlar beliriyor masmavi gökyüzünün arasından ve sen kırık yarık yolların arasından yoluna devam ediyorsun...
Barış Gündoğdu
- Toplam blog
- : 17
- : 1416
- Kayıt tarihi
- : 16.05.07
25 Ekim 1980 yılında Bakırköy'de bir devlet hastanesinde dünyaya gelmişim. Her yeni doğan bebek gibi..