- Kategori
- Sosyoloji
Bu ne dünya kardeşim öldüren öldürene
Bu eskimiş, yıpranmış mavi gezegeni yıkayıp sıksanız kan damlar bütün evrene. İçinde insan yaşayan tek gezegen olması her şeyi açıklamaya yeter sanırım. Kimsenin ölmediği bir dünyayı tasavvur etmek, yaşım ilerledikçe benim ütopyam olmaktan çıkıyor artık. Bu kaos sürdükçe; gözyaşı, kan hep hükmünü sürdürecekmiş geliyor. Mavi gezegeninin maviliğinin sembolü olan insanlar da var elbette ve iyiki varlar, dünyayı yaşanır kılmaya çabalıyorlar, durumu dengelemeye yetmese de nefes alabilecek hava kalıyor en azından... Bu kaotik durumun çözümü var mıdır? Varsa "düzensiz duyarlı insan davranışlarının kaotik farkındalıgı" ne kadar çözer bilmiyorum ve korkuyorum, umudumu kaybetmekten korkuyorum.
Bu gezegenin, toprakları kızgın coğrafyasında bulunan ülkemin haberleri de ölüm ağırlıklı hep. Parlak yüzü solan güzün, yeryüzünün göğünden ğöğsüne ölü yağıyor adeta. Omuzlarda taşınan genç ölü bedenler kondukları yerde toprağın göğsünü emiyorlar anne sütü gibi. Bir çoçuk nasıl yetiştirilir, nasıl büyür, bir anne ve bir eğitimci olarak en iyi bilenlerden biri olarak, evladı ölen bütün anneleri anlıyorum demek bile hissettiklerimin yanında çok hafif kalıyor. Korkuyorum, güzün solan yüzünden gözyaşları yerine ölüler akıtıp toprağı kurutmasından korkuyorum.
Pazar günü yapılacak iş değil ölülerle masaya oturup, internetin başına geçmek... Kahvaltı masasındayken, hayatın en güzel tadlarından biri olan bir bardak çayı yudumlarken, tatsız bir ölüm haberiyle karşılaşıyorsanız, nedense bu dinlence gününde hayata gülümsemek gelmiyor içinizden. Bir kadın cinayeti daha , hatta iki günden bu yana haberlerden okuduğum dördüncü cinayet haberi...Şimdi lokmalar, insan olanın boğazına dizilmez mi? İki gün önce, cuma günü bir gazetenin manşetinde, sırtında neredeyse sonuna kadar girmiş bir bıçakla eli yüzü morluklar içinde, eski eşi tarafından öldürülmüş bir kadın ölüsüyle karşılaşmak, bu haberi evinde çoçuğun olduğu için ona göstermeden gizli gizli okumak psikolojik olarak insanda başka farklı duygu hissettirebilir mi? Çaresizlik beni kadınlığımdan ve insanlığımdan utandırıyor. Bu soruna çözüm için daha kaç kadın çoçuklarının gözleri önünde caniler tarafından öldürülecek..Korkuyorum, bu kadın cinayetlerini toplum olarak kanıksamaktan korkuyorum...
Korkuyorum anne ölülerden değil de en çok öldürenlerden korkuyorum....
09/10/2011 (11:35)Nurbanu KABLAN
- Toplam blog
- : 71
- : 1292
- Kayıt tarihi
- : 10.08.11
Hacettepe Fransız Dili ve Edebiyatı mezunuyum. Öğretmenim, şu anda yurt dışında görev yapıyorum. ..