Bugün yazayım artık...

Uzun zamandır yazmaktan kendimi soyutlamıştır.Gerek kişisel nedenler diyelim gerekse toplumuzun yaşadığı acı olaylar iki satır karalayacak kelime getirmiyordu aklıma. Yazayım bu konu iki satır dediğim noktalar oluyodu bazen ama nutkum kuruyodur, yazamıyordum. Geldiler ama bana bugün:))

Ölesiye bunalıyorum, daralıyorum. Konuşmak istemiyorum genede satırlardan daha iyi anlayacak kimse yok galiba beni diye ''bugün yazayım artık...'' dedim ve açtım özlediğim blog giriş sayfamı.

Yazı yazmayı özlemiş olduğumu fark ediyorum satırlar uzadıkca.Yazdıkca acılarım satırlara akıyor ve ruhum dinleniyor sanki. Belkide kendimi buna inandırmak istediğim için böyle düşünüyorumdur.

Bugün anlatıcak yazılacak o kadar çok şey varki aslında aklımda, nerden başlasam neyi anlatsam onu bile bilemediğim bir kargaşa içinde oyalanıyor gönlüm.
Sadecede karalabirşeyler diyo içimdeki ses ne oluduğu, neden olduğu gibi düşünceler içinde boğulmadan. Ne kadar mantıklıdır cümleler demeden. Nerede hata yaptım diye sorgulamadan. Bir başlangıç say bugünü ve geride bıraktığın hataları tekrarlamadan, düşünmeden karala birşeyler. Aslında yazmak istiyorum daha upuzun...

Ama ne yazacağımı bile toparlayamadığım için, başlangımı kısa kesayimde zırvalamayım diyorum... Geri döndüm ve ben iyiyim.....