GÜL YAPRAKLARI

Yapraklar kar taneleri gibidir,birbirinin aynısı zannedirsiniz.Sonra bir gün yapraklardan biri pat diye önünüze düşüverir.Rengi koyu kırmızı damarları içe dönük genişçe bir yaprak.Kırmızı çınar yapraklı akçaağacının yaprağıdır bu.Bunlar çoğunlukla kışın yaprağını döken ağaç ve ağaççık halindeki odunsu bitkilerdir.Işık ihtiyaçları fazladır,tropik iklim severler.Bu ağaçlar fazla suya maruz kalmamalıdır.Yoksa yaprağın o güzelim kırmızısı gider soluk bir pembe olur.

Diyelim ki trafiktesiniz,bir yere yetişme telaşınız var.Bir an önce yeşil yansa da işime gücüme baksam diye içinizden geçirirken bir ayağınız frende bir gözünüz trafik lambasında öylece beklemektesiniz.Arabanızın camına birden bir yaprak yapışır,kim bilir hangi rüzgar savurmuştur bu sapsarı yaprağı.Sarı dediysem sonbaharın sararttığı yaprak değil,cinsi sarı olan yaprak.Bu soğuğa,sıcağa neme  buluta dayanıklı olan ama rüzgarı hiç sevmeyen dişbudaktan başkası değildir.Damarları çok narin ve inceciktir,avcunuza aldığınızda hissedersiniz kokusu muhteşemdir.Gölge ağacıdır dişbudak..Hafif bir rüzgarda o dayanıklı ağacın yaprakları tüy gibi havalanır ve kafasının estiği yere gider.Böylesi bir ağaçtan uçuş uçuş yükselen yapraklar..Şaşırırsınız..Alıp başını gitmek bu yaprağın harcıdır.En özgür yapraktır kendileri.

Şu siyah yapraklı olana gelince ,İpek ağacı ya da İstanbul akasyası da denilene canım gülibrişim ağacının yaprağıdır bu.Haziran ve temmuz aylarında pembe çiçekleri kümeler halinde açar.Küçücüktür çiçekleri.Bu pembe dünyanın hiçbir yerinde yoktur desem yeri.İlkbahararın daha başlangıcında müsamereye katılan bir kız çocuğu gibi başında simli tacı pembe tülden kabarık bir elbiseyle prenses edasında dolaşır şehrinde.Huyu suyu başkadır.Nazlıdır o nazlı..

Şimdi,başınızı hafifçe yukarı kaldırın çünkü bu bahsedeceğim ağaç yaprak dökmüyor.Hiç gördünüz mü hayatınızda yaprak dökmeyen ağaç.Bir şehir düşleyin ve o şehrin sokak lambaları ilhamını bu ağacın yemişlerinden alsın .Bazı aylarda her yer turuncuya keser bu şehirde.Hele bazı sokaklardan geçerken kendinizi egzotik bir masal diyarında hissedersiniz.Bayılacak gibi olur sendelemeye başlarsınız yürürken.Çocukluğunuzdan kalma bir gülümseme yayılır yüzünüze..Portakaldır o.Tam bir Akdeniz kadınına benzer.Boylu,iri omuzlu ve güçlü..O ağaçlar sac başında gözleme yapan kadınların resmedilmesi gibidir.Bütün şehir onların kokusunu taşır,güzellik onlardadır,zarafet de.Akdenizli olmak kolay iş değil dedirtir size..

Bir de yaprakların en güzeli vardır ki onu en sona sakladım.Gül yapraklarıdır onlar.Hem nazlıdır hem dayanıklı  hem pembe hem mis gibi kokarlar  hem de yetişme gücünü en çok sevgi ve ilgiden alırlar.Kar tanelerine en çok onlar benzer,birbirinin aynısı sanırsınız ama değillerdir.Hepsinin kendine has bir kokusu irili ufaklı dikenleri vardır.Boyları bile farklıdır.Kimi yumuşak toprağı sever kimi güneşten kaçar.Kimi yazın çiçeklenir kimi sabahları üzerinde çiğ damlası isterTek tek bakmanız lazım zaten yakından baktığınızda pembenin birçok tonu varmış demeye başlarsınız.Somon,yavruağzı,mercan ,uçuk pembe,şeker pembe..Bu cins güller sadece okul bahçelerinde yetişir.Özelliği öyledir illa okul bahçesi isterler...Onların yaprakları çok değerlidir çok özel yapraklardır bunlar,dünyanın hiçbir yerinde eşi olmayan yapraklardır.. Tek tek dokunmanız gerekir yapraklarına..o yapraklar onların kalpleridir ,dokunmanız şartır.En güzel yaprak onlarındır bu yüzden.Garip mi geldi ama öyle..Bir daha söyleyeyim o halde,Bu güllerin en belirgin özelliği sadece okul bahçelerinde yetişirler ve onlardan anlamak için botanik bilginiz yetmez sağlam bir yürek gücü gerekir onların dilinden anlamak için. Yürek gücünüz yoksa solup giderler,o güller ÖĞRENCİLERDİR..O yaprakları birer inci tanesi gibi tek tek okşayarak seven bahçıvan ise öğretmenleridir onların..Onlar var oldukça bahçıvanlar,bahçıvanlar var oldukça güller hep olacaktır.Ve ülkenin dört bir yanına kimisi gül yağı kimisi gül suyu kimisi gül kolonyası olarak dağılacak ve gittikleri yerleri mis gibi kokularla gül bahçelerine dönüştüreceklerdir.

Tüm gül yapraklarıma...