- Kategori
- İzmir
İzmir

Gecesi gündüzünün koynundan hiç çıkmayan sevdalı şehir…
Ne ki dönsem, bu aşkı içime en bildiğim şekilde akıtan, bin koluyla bin yerimden sarsan sihir.
Hangi yalanları affedebilirsin, nereye kadar gider hoşgörü trenin…
Hep özledim seni ben.
Ne yaptım ne ettim hep ayrı düştüm.
Nasıl anlatsam seninle olsam sanki her yaşantım gümüş bir ibrikten geçip, parlayıp damlayacaktı.
En soluksuz anlara yetecek nefesim, keyfim böyle astım boyu kalmayacaktı.
Sanki senin kalende bütün hastalarım mutlu, umudum dipsiz, emeğim değerli olacaktı.
İzmir’de kocaman doğurgan bir peri gibi dolaşıp gülümseten tesadüfler, bu gariban hayal gücü olmayan şehirde kara kurumlar gibi göğsüme dayanmayacaktı.
Olmadı.