- Kategori
- İlişkiler
Kaçıncı kırık/ kaçıncı kaybediş...
Kaybettiğinde sığınma gölgeme… Söndürme ellerindeki ateşi ellerimde…Geçmiyor acısı, bitmiyor! Koca şehir gülüyor halime, ben korların üzerinde yürüyorum. Kaybettiğinde koşma gözlerimin merhametine… Bitti… Merhametimde can kırıkları dolu… Kaçıncı kırığım bu, kaçıncı sığınış, kaçıncı sana sevecenlikle bakışım Söyle?
Kaybettiğinde bakan gözlerin; neden kazandığında böyle bakmaz. Hırçınlığın sardığı, kanatlarının bir ucunun gökte, bir ucunun sonsuzlukta gibi hissettiğin kazanma günlerinde ellerimi kanatman neden? Gözyaşlarımı akıtman neden? Kazandığında her şeyi avuçlayan sen, ellerimin ılıklığından kaçar. Neden?
Bakma gözlerime, limanda kala kala ufacık bir yer kaldı. Bakma öyle… Eriyorum. İç hesaplaşmalarıma dönüyor yüreğim. Konuşuyor bir bir , farkında değilsin… Bakıyorsun, bakıyorsun, bakıyorsun, girme dur orada… Kaybettiğinde ben; sığınacak limanın, acıdan sıcağa kesmiş ellerini tutup, avuçladığım yüzünden yüreğindeki tükenmişlikleri siliyorum birer, birer o gözlerin çaresiz, o gözlerin kırılgan, o gözlerin bir çocuğun hüzün dolu gözleri. Gözbebeklerimden içeri girip, yüreğimdeki kanayan yaranın koynunda uyumak istiyor. Kocaman yüreğimde saklanıp, kalakalsan öyle, unutsan her şeyi, kaybetmenin acısını akıtsan içime, kussan kimselere diyemediğin acıyı… onu istiyorsun… Ve ben içimde kazandığın zamanların yıkıntıları ile her defasında sarıyorum! Aşk değil bu, sakın! Kazandığında ise her şey, tuz-buz. Neden? Kaç günlerdir düşünüyorum Neden? Neden? Neden?
Bakma öyle çaresiz, bakma öyle… Merhametimin sonundayım.
- Toplam blog
- : 359
- : 1593
- Kayıt tarihi
- : 29.11.06
Deli-dolu, akıllı, yalandan yere çamura yatan, normal değerlerde zekalı, esprili, şakacı, kendin..