Lades kemiği

Çaresizliğin göğsünde yaşıyorsun

Solunda ceviz büyüklüğünde kurşun izi

Çaresizliğin omurgasında kaybediyorsun

Menekşe kokan vicdanını, merhametini

Çaresizliğin kaburgasında gençleşiyorsun

Demir bilyeler sıkışmış kemiklerine

Çaresizliğin yüreğinde can veriyorsun

Azrail yüreğini almış, açılıyor kanında bir yelkenliyle

Kurşun izlerini sincaplar yuva belliyor artık, ağaçlar çürümüş

Omurgan atlara kırbaç olarak kullanılmış, derileri yüzülmüş

Demir bilyeler çocukluğunun renginde,

çocukluğun bir yük sırtında,

çocukluğun kara bir doğum lekesi ihtiyar yıllarında

Yüreğin ise bir tabut, odalarında toplu katliam yapılmış

Bir ölüm bin ömürü çalıp yastık kılıfının içine saklamış,

Sen gittin ve herkes ölmeye başladı

Tanrı yas tuttu, şeytan tövbeler etti

Her gün ortasından kırılan lades kemiği

köpeklerin önüne atıldı

Yalnızlık, mapushaneye düşsem günlük tek hakkı olan telefondan yıllarca arayacak birini bulamama..