- Kategori
- Gündelik Yaşam
Magrip'ten Maşrık'a duyulan ses
Çok sevdiğim yazarlardan Leo Buscaglia bir eserinde; telefonun ahizesini kaldırıp her ' Alo ' deyişinde hep aynı heyecanı duyduğunu yazmıştı. Kilometrelerce uzaktaki birinin yanıbaşındaymış gibi sesini duymaktan dolayıymış bu heyecanı.
Günlük yaşamın koşmacası içinde ve belki de teknolojinin akıl almaz bir hızla yeni buluşlarla bizi şaşırtmaya devam ettiği bir yüzyılda; sabit telefondan duyulan ses hepimize heyecan vermeyebilir, şu son on yılda cep telefonlarının teknolojik açıdan katettiği yol ortadayken hem de. Bu bağlamda çekmecemdeki -eski telsizlerle aşağı yukarı aynı boyuttaki- cep telefonuma alaycı bir gülümsemeyle baktığımı itiraf ederim.
Annem küçükken ninesi; Gün gelecek, Magrip'ten Maşrık'a ses duyulacak, dermiş. ( Magrip / Garp Batı anlamında, Maşrık / Şark Doğu anlamında kullanılmıştır ) Radyonun sesini bile ömrünün son günlerinde duyan annemin ninesi için telefon elbette akıl ötesi bir icattı.
Oysa şimdi 80'li yaşlarını sürmekte olan babam, Amerika'daki yeğenimle, yani torunuyla yüzünü görerek konuşabilmekte ve tıpkı annemin ninesi gibi şaşkınlıkla karışık bir hayranlıkla karşılamakta bu durumu. Okyanus ötesindeki sevilen bir yüzü görmek ve sesini duymak; tıpkı Leo Buscaglia gibi babamı da heyecanlandırıyor, itiraf edeyim, kimi zaman beni de. Çünkü ben, herkesin kanıksadığı pek çok şeyin hâlâ mucize kadar güzel olduğuna inananlardanım.
Bundan altı yıl önce küçük oğlum askerdeydi. Cep telefonunu götürmemişti giderken. Bizi de sabit telefondan arıyordu bu yüzden. Hafta sonları da messenger aracılığıyla görüşebiliyorduk. Bilgisayar başına oturduğu zaman bizi haberdar etmesi için oğluma telefonumun internet şifresini vermiştim. Benim şifremle girdiği sistemden, gene benim telefonuma mesaj yollayıp haber ulaştırıyordu bize, internet üzerinden. Böyle günlerden birinde cereyanımız kesik olduğu için eşimin cep telefonundaki messenger üzerinden görüşebilmiştik. Şu anda bu yazıyı okuyan biri için hiç de özel bir durum gibi görünmeyebilir bu olay. Çünkü cep telefonundan messenger görüşmesi yapmak günümüzün en sıradan olaylarından biri oldu.
Kanıksamak...İşte insanın içindeki heyecanı yok eden en önemli etken bu; kanıksamak! Hayatımıza giren her türlü yeniliği öylesine kolaylıkla kanıksıyoruz ki; kilometrelerce ötedeki sevdiğimiz birinin yüzünü görüp sesini duyunca şaşırmıyor, heyecanlanmıyoruz. Ve böylece hayatımız gitgide sıradanlaşıp anlamsızlaşıyor.
Belki de interneti seviş nedenlerimden biri de budur; yüzünü görmediğim, sesini duymadığım insanların yazdıklarını okumak, çektikleri fotoğraflara bakmak, yorum, mesaj, mail yazmak gibi hoş bir uğraşıda olmak, kısacası bilinmezliğin içindeki o yolu adımlarken duyduğum heyecandır.
Bilinmezlik, sıradanlığa ve anlam yitimine izin vermiyor. İlgi ve merak en insanca duygularımızdan heyecanı yitirmememizi sağlıyor. Ben kendi adıma Buscaglia gibi her ' Alo ' kelimesinden heyecan duyduğumu söyleyebilirim, hele ki Magrip'ten Maşrık'a kadar duyurabiliyorsam sesimi.
- Toplam blog
- : 261
- : 2212
- Kayıt tarihi
- : 23.07.07
1954 Antalya doğumlu ve Antalyalı'yım. Ülkemin ve özellikle bu şehrin sevdalısıyım. Sanatın pek çok ..