Milli eğitim bakanı olmak...

Bu bakanlık, ülkenin en zor görünümlü en kolay bakanlığı sanırım.  Milli eğitim bakanı olmak: Bakıp bir şey bulamamak… Olan bitene sessiz kalmak... Başka işlerle uğraşmak…

Ne kıvranıyoruz ama günlerdir. Herkes bir yandan acillik. Süt bir yandan, sistem değişikliği bir yandan, imam hatipler diğer bir taraftan. İmam hatip işini halledince rahatladı mı ne acaba sayın bakan? Bolca Kur’an kursu anlaşması da imzaladı. Ohhhh!... Değmeyin bakanımın keyfine! İyice köşesine çekildi gitti. Gerçi, biz milletçe sessizden korkarız. Korkmakta da haksız değiliz hani. Duruyor duruyor kör noktadan vuruyor.  

Öğretmen ölüyor, ses yok! Öğrenci ölüyor tık yok! Anladım, sayın bakan “güzel ölümleri” seviyor.

Öğretmen dayak yiyor yok, öğrenci yerde sürükleniyor yok! Bakan ne iş yapıyor? Yoksa hala bakan olduğunu mu bilmiyor?

Öğretmenler “ses ver” diyor, bakan hiç iplemiyor. Tayin isteme vakti geldi, bir şey demiyor. Ne takvim açıklıyor, ne de bir şey söylüyor. İnsanlar kendine göre plan mı yapsın, bakana göre hayat mı tasarlasın? Çok sıkıştı ortam çok.

4’lü “efsane” geliyor, okullar belirleniyor. Almış öğretmenleri bir telaş, bakan yine sesini, soluğunu alemden gizliyor.

Görüşmeler devam ediyor sendikalar mücadele veriyor. Öğretmenlerin istekleri var, haklı talepleri var. Bizim bakan yine aynı; ha yok ha var! Ne bir işaret ne bir beyanat var! İş öğretmene geldi mi bakanın üstüne yağmış sanki ölümlük kar.

İyi de bu öğretmen antipatisi nereden? Yoksa bakanı da mı incitti öğretmenin biri çok eskiden? Peki tamam da kiminle devam ettirmeyi düşünüyor eğitimi. Büyük antlaşmalar imza attığı vakıflarla mı, cemaatler mi…? Hep böyle yerde mi gezdirecek öğretmenin moralini? Eğer böyle olacaksa, o projeler boş; çünkü içinde öğretmen olmayan, öğretmeni inciten sistemin hali yaş!