- Kategori
- Eğitim
Mutlu bir toplum yetiştirmek
Çevrenizi ya da kendinizi hiç gözlemlediniz mi? Beğenilmeye, onaylanmaya, övülmeye ne kadar muhtaç varlıklarız biz insanoğulları. Dünyaya ilk geldiğimizde ailemize varlığımız bir armağanken, sadece nefes alıyor oluşumuz yetiyorken sonra ne oluyor da yetmemeye başlıyor ?
Daha emeklemeye başlar başlamaz devreye giriyor başkaları. Benim bebeğim daha erken emekledi, benim bebeğim daha erken konuştu, filanın bebeğine bak maşallah daha bilmem kaç aylıkken cümle kuruyor ve benzeri kıyaslamalar başladı mı varlığımızın yanına bir de başkaları tarafından beğenilmek de önemli olmaya başlıyor yavaş yavaş. Okul çağına gelince kreşle başlıyor faciaya dönüşecek hayatımız. Kreşte yıldızlarla dolu bir belge getirmek zorunda bırakılıyor çocuklar. Aileye yakışır bir çocuk olmak için derslerin iyi olması , öğretmenler tarafından beğenilmek ve sevilmek, terbiyeli olmak gerekiyor. Sonra ilkokulda bursluluk sınavını ilk girişte kazanmak takdiri şayan bir başarı. Ortaokulda SBS, namı diğer TEOG’da güzel bir puan alıp mümkünse bir Fen lisesine yerleşmek hayatımızın önemli merhalesi. Üniversite sınavına ilk girişte herkesin beğenebileceği ve onaylayabileceği bir bölüm kazanmak, sonra bu alanı başarıyla bitirmek ve iş hayatında ün yapmak ya da çok para kazanmak hayat memat meselesi. Bunların hepsi iyi çocuk olmak için şart. Bitti mi kendimizi başkalarına beğendirdik mi peki? Tabi ki hayır. Evleneceği insanı da başkalarının bakış açısıyla belirlemeye çalışıyor yetişkin olan insanoğlu. Herkesin onaylayabileceği, mesleği olan, para kazanan, evi, arabası, rahat bir yaşamı olan bir eş arayışına giriyor. Anlaşabileceği, karakteri düzgün insan bulmak yerine maaşı maaşından az olmayanı arıyor ve mutlu bir yuva kurmaya çalışıyor ki bir süre sonra o yuvayı cüzdandaki para kurtarmıyor ne yazık ki ya da sorunların üstünü sadece örtebiliyor.
Kendimizi beğendirme telaşı ailemizde kıyaslamayla başlıyor. Okullarda düzeltilmesi gerekirken var olan rekabete dönük, kıyaslamanın alasının yapıldığı bozuk eğitim sistemiyle dış odaklı insan topluluğu yetiştirilmiş oluyor ve bu okullardan mezun olan insanlar da kendi çocuklarını aynı şekilde yetiştirmeye ve aynı yoldan geçirmeye devam ediyor. Velhasıl silsile şeklinde bize benzer insanlar yetiştiriyoruz, onlar da başka insanlar ve bu böyle devam edip gidiyor. Başka insanların övgüleriyle, takdirleriyle nefes alabilen insanlar haline geliyoruz. Yolda başkalarının beğeneceği şekilde yürüyoruz, evimizi başkalarının beğeneceği şekilde döşüyoruz, kıyafetlerimizi başkalarının onaylayacağı şekilde seçiyoruz. Bir sorun var bu gayet açık ve diyorum ki bu sorun eğitim sistemi ile alakalı. Kişinin kendi potansiyelini ortaya koyabilmesi, kendini kendisinin beğeneceği şekle getirmesi için ondaki yetenekleri fark ettirip destekleyecek bir eğitim sistemine ihtiyacımız var. Oyun oynaması gereken çocuk başkalarından geri kalmamak için ya da aile-öğretmen ve çevresine kendini beğendirmek için eve kapanıp gözlerini kör edercesine ders çalışmak zorunda bırakılıyorsa, çocukluğu gençliği ve yetişkinliğinde deneyimlemesi gereken şeyleri deneyimlemek yerine kıyasıya bir mücadele sahasına bırakılıyorsa kimse kendinden memnun özgüvenli bir birey, mutlu bir aile, sağlıklı bir toplum beklemesin. Hal böyleyken yapılacak bir şey yok mudur peki? Elbette var. Aile, çocuğunun nefes alışına şükredecek gerisi teferruat. Öğretmenler, çocukların bireysel farklılıklarını göz önünde bulundurup onların yeteneklerini keşfetmelerinde yönlendirici olacak. Toplum da kişiyi olduğu gibi kabul edip insanlığına değer verecek. Çok mu ütopik ? Düşündüğümü onaylayıp onaylamama, beğenip beğenmeme zorunluluğunuz yok. Zira bunca şeyi sıraladıktan sonra beğenip fikrimi onaylarsanız sevinirim diyecek halim yok. Nefes alıp veriyor oluşunuz başlı başına bir değer. Sağlıcakla kalın başka bir şeye hacet yok. Koşulsuz sevgi ve saygılar…
Ayfer DOĞRU
- Toplam blog
- : 8
- : 121
- Kayıt tarihi
- : 13.02.15
Mustafa Kemal Üniversitesi Eğitim Fakültesi, Türkçe Öğretmenliği mezunu ..