- Kategori
- Doğal Hayat / Çevre
Nasıl bitlendim?
Birkaç gündür Nostradamus'un kehanetlerine takılmış durumdayım. Gerçekten insan hayret ediyor. Günümüzde bile bu konular hala inanılmaz olarak görüldüğüne göre kimbilir o zamanlar ne sıkıntılar yaşamıştır meşhur kahin. Zaten benim değerim 21.yy'da anlaşılacak demiş. Bir çok olayı net olarak anlatmış. İnanın okudukça moralim bozuldu.
Aslında birçoğumuz her şeyin farkındayız.Çevre konusunda sürekli insanlarla tartışmaktan bıktım artık.Kocaman insanlar hala çöpleri yollara atıyor.Piknik yapılan alanda söndürülmemiş sigara izmaritleri otların arasına fırlatılıyor.Çocuklar her gördüğü çiçeğe saldırıyor.Her şey aynı yani değişen bir şey yok.
Ne zaman çevreye böyle duyarsız insanlar görsem aklıma çocukluk anım gelir.Çok ilginç ve fecidir ayrıca.5-6 yaşlarındaydım sanırım.Mahalleden 3-4 kız elele tutuşmuş dolaşıyorduk.Etrafa bakarak ve sohbet ederek yürürken bir üst sokağa girdik.Sanırım yaz ayındaydık çünkü üzerimde askılı bir t-short olduğunu hatırlıyorum.Biz öyle yazın tadını çıkararak yürürken, benim tarafımdaki evlerden birinin penceresi açıldı ve elinde tencereyle bir kadın aşağıya birşeyler attı.Tencereyi ve kadını son anda görmüş kaçmaya çalışmıştım.Sanırım kaçmayı başaramamıştım.Çünkü başımın sağ tarafında bir ağırlık ve ıslaklık hissetmeye başladım.Arkadaşlarıma başıma bir şeyler geldiğini ve bakmalarını söyledim.Sonuç inanılmazdı.Güzelim sapsarı uzun saçlarımın yarısı yağ içindeydi!!!Başımdan aşağı atılan -büyük ihtimalle-yemek artığıydı.Ağlayarak bizim mahalleye geri döndüm.Anneme söyleyemedim, çok kızacağından korkuyordum.Ayrıca o yaşta böyle bir olayı çok saçma ve onur kırıcı buluyor, utanıyordum.Arkadaşlarımla beraber bahçesinde çeşme olan arkadaşa gittik ve ben ağlarken onlar saçlarımdaki yağları soğuk suyla yıkadılar.
Ne olduğunu tahmin edersiniz tabi ki ben bir güzel bitlendim. Hemde öyle böyle değil kafam bit yuvasına dönmüştü.Annemin ve babannemim şaşkınlık içinde kafamdaki bitleri ayıkladıklarını hiç unutamam.
O sokağa yemek döken kadını hala nefretle anıyorum. Günlerce neden başıma yemek attı diye ağlamıştım. Aynı şekilde yollara birşeyler atanlarada nefretle yaklaşıyorum. Hatta çocukları çevreyi kirletirken rahat davranan aileleri inatla uyarıyorum.
Çocukluğumdan beri bazı şeylerin hala değişmediğini görmek ise beni inanılmaz öfkelendiriyor.Sevgili Nostradamus bizleri görüyorsa kahroluyordur.Bu kadar iletişim varken ve teknoloji bu kadar ilerlemişken insanoğlu hala aynı hataları yapmakta direniyor maaalesef.
Aslında birçoğumuz her şeyin farkındayız.Çevre konusunda sürekli insanlarla tartışmaktan bıktım artık.Kocaman insanlar hala çöpleri yollara atıyor.Piknik yapılan alanda söndürülmemiş sigara izmaritleri otların arasına fırlatılıyor.Çocuklar her gördüğü çiçeğe saldırıyor.Her şey aynı yani değişen bir şey yok.
Ne zaman çevreye böyle duyarsız insanlar görsem aklıma çocukluk anım gelir.Çok ilginç ve fecidir ayrıca.5-6 yaşlarındaydım sanırım.Mahalleden 3-4 kız elele tutuşmuş dolaşıyorduk.Etrafa bakarak ve sohbet ederek yürürken bir üst sokağa girdik.Sanırım yaz ayındaydık çünkü üzerimde askılı bir t-short olduğunu hatırlıyorum.Biz öyle yazın tadını çıkararak yürürken, benim tarafımdaki evlerden birinin penceresi açıldı ve elinde tencereyle bir kadın aşağıya birşeyler attı.Tencereyi ve kadını son anda görmüş kaçmaya çalışmıştım.Sanırım kaçmayı başaramamıştım.Çünkü başımın sağ tarafında bir ağırlık ve ıslaklık hissetmeye başladım.Arkadaşlarıma başıma bir şeyler geldiğini ve bakmalarını söyledim.Sonuç inanılmazdı.Güzelim sapsarı uzun saçlarımın yarısı yağ içindeydi!!!Başımdan aşağı atılan -büyük ihtimalle-yemek artığıydı.Ağlayarak bizim mahalleye geri döndüm.Anneme söyleyemedim, çok kızacağından korkuyordum.Ayrıca o yaşta böyle bir olayı çok saçma ve onur kırıcı buluyor, utanıyordum.Arkadaşlarımla beraber bahçesinde çeşme olan arkadaşa gittik ve ben ağlarken onlar saçlarımdaki yağları soğuk suyla yıkadılar.
Ne olduğunu tahmin edersiniz tabi ki ben bir güzel bitlendim. Hemde öyle böyle değil kafam bit yuvasına dönmüştü.Annemin ve babannemim şaşkınlık içinde kafamdaki bitleri ayıkladıklarını hiç unutamam.
O sokağa yemek döken kadını hala nefretle anıyorum. Günlerce neden başıma yemek attı diye ağlamıştım. Aynı şekilde yollara birşeyler atanlarada nefretle yaklaşıyorum. Hatta çocukları çevreyi kirletirken rahat davranan aileleri inatla uyarıyorum.
Çocukluğumdan beri bazı şeylerin hala değişmediğini görmek ise beni inanılmaz öfkelendiriyor.Sevgili Nostradamus bizleri görüyorsa kahroluyordur.Bu kadar iletişim varken ve teknoloji bu kadar ilerlemişken insanoğlu hala aynı hataları yapmakta direniyor maaalesef.
- Toplam blog
- : 265
- : 642
- Kayıt tarihi
- : 15.01.07
1974 İstanbul doğumluyum. Yüksekokul mezunuyum. Bursa'da yaşıyorum. Her zaman yazıp defterler, aj..