- Kategori
- Psikoloji
Ne zaman yalnızsın?
Elinde ya sigaran, ya bir bardak… Manasızca karşı duvara baktığın anlar vardır ya... Evdesin mesela. Televizyondaki spiker işini bitirip iyi akşamlar dediğinde "sana da" diye karışlık veriyorsan hele, hepten bitmişsindir artık. Güzel bir yemek yaparsın ya da. Kalabalık olsun diye oturup televizyon karşısında isteksizce ve tek başına yerken, halıya bir parça dökülür. Eğilip alırsın. Sorarsın "nasıl güzel olmuş mu?" İşte yalnızlık bu andır...
Filmdeki bir gelinliği beğenip de annene telefon açmak istersin. Hatta için şöyle bir kalkar gider telefona. Sonra henüz kıpırdamadığına şaşar, hatırlarsın. Ebediyen gitmiştir o. Flörtünün gerçekten sandığın kadar "adam gibi adam" olup olmadığını merak edersin. Babana sorasın gelir. Maalesef… İster evli ol, ister çocuklu. Onlar yoksa yanında, bir parçan eksiktir daima. Ne kucağın ana kucağı, ne de ocağın baba ocağıdır artık. Enikonu yalnızsındır işte.
Acıyınca iyice canın, bir kardeş ya da bir dost arar gözlerin rehberinde. Sadece "Nasılsın?" diyebilmek ve senin nasıl olduğunu sormalarını bekleyerek bir iki laf etmektir niyetin. Denersin bile belki. Çevirirsin numarayı. Ya tutar dileğin… Ya da tutmaz. Belki o an müsait değildir. Seni bir yarım saat sonra arasındır. Muhtemelen de kapsama alanı dışındadır. Sen de mecburen kendi kapsama alanına dönmek istersin.
Belki atlasan arabana, şöyle bir gitsen… Dolaşsan... Yalnız olunca gidemedin değil mi? Vazgeçer gitmelerde; ruhuna uyan bir radyo kanalı bulursun madem. Yeterince üzüldüğündeyse durumuna, ayakların çıktığın o sokak kapısından tekrar içeri sokar seni. Kapını sessizce kapatırsın. Gider kedinle, kuşunla, çiçeğinle vedalaşır, mümkünse uyandığında her şeyin farklı olmasını dileyerek dualarını tamamlar ve gözlerini öylece yumarsın yeni güne.
- Toplam blog
- : 86
- : 3134
- Kayıt tarihi
- : 09.10.06
Marmara İng. İşletme mezunuyum. Pazarlama bölümünde uzmanlaştım. Reklamcı olmak istiyordum. Olmad..