- Kategori
- Deneme
Sarsılmış, kaybolmuş, üzgün…
Bazı insanlar en çok kendilerine zarar verir, bazı insanlara en çok kendileri zarar verir....
Sıradan bir günde belki sık sık takıldığın bir mekânda ansızın bir türkü çalınacak kulağına; bu toprağın yüreğe dokunan onlarca türküsünden herhangi biri… O an aklının ucunda bile olmayacağım ben… Birden ağlamaya başlayacaksın… Ne olduğunu, neden olduğunu ne sen anlayacaksın ne yanındakiler… Oysa kalbin bilecek ruhunun neyin acısıyla taştığını aslında…
Boğazın tıkanacak; nefes alamayacaksın. Taşacaksın, patlayacaksın. İnsan bir yere kadar rol yapabilir kendine de çevresine de. Bunu o an acı içinde anlayacaksın. O kadar yabancı gelecek ki içinde bulunduğun ortam ruhuna da canına da… Kaçıp kurtulmak isteyeceksin. Mutluluğun gerçek halini özlemiş olacaksın; kollarımdayken bulmuş olduğun huzuru… Aslında özlediğin kendi en saf halin olacak; benim yanımdayken olduğun sen; temiz, çocuk yürekli, masum, huzurlu, mutlu…
Bir türlü olmak istediğin insan olamadığına da, aklının istediğiyle kalbinin istedikleri arasında harcarken kendini kendine bunca zarar verdiğine de, hırslarının, güvensizliklerinin sana ettiklerine de, kendini kendi gözünde küçülttüğüne de, beni kaybetmiş olduğuna da, yolunu kaybetmiş olduğuna da, savrulan ruhunu sımsıkı tutmak isterken ben, beni reddetmiş olduğuna da, ahh artık geri dönüşün olmadığına da, aynalarda bakarken kendi yüzüne eskisi kadar sevgi dolu bakamadığına da; ahh artık geri dönüşünün olmadığına da o kadar çok üzüleceksin ki… Belli etmesen bile bu acı içini yakıp kavuracak. Bilir çünkü insan; insan kendini bilir… Sen de her şeyi biliyor olacaksın…
Bazı insanlar en çok kendilerine zarar verir, bazı insanlara en çok kendileri zarar verir... Bunu belki yıllar sonra geriye dönüp baktığında kendini nasıl harcamış olduğunu pişmanlıkla fark ettiğinde anlayacaksın.
Kaybolmuş hissedeceksin kedini; değerleri altüst, inançları sarsılmış, nereye gittiğini bilmeyen, yolunu şaşırmış, üzgün hissedeceksin…
Geçecek elbet bir süre sonra hıçkırıkların da, ağlaman da… Sonrasında, bunca zaman kendinden sakladığın ama acılar içinde varlığını fark etmiş olduğun yaranla yaşamaya başlayacaksın artık. Hiç kabuk tutmayacak o yara, hiç geçmeyecek, hiç iyileşmeyecek… Gözyaşların olur olmaz yerlerde, olur olmaz zamanlarda her seni dinlemeden döküldüğünde bunu daha iyi anlayacaksın…
(Kubat – Özlem Özdil / Yaralar sevdiğim)
- Toplam blog
- : 160
- : 2717
- Kayıt tarihi
- : 16.04.09
Öykü Şiir Deneme ..