- Kategori
- Şiir
Seni gördümse
seni gördümse akşam gördüm
yüzüne ay gizlenmişti
ülkem çekilmişti yüzünün bir kenarına
seni gördümse akşam gördüm
bir ağaca yaslanmış konuşmaktaydın
yaprak duşlarının başladığı mevsimde
sesin sığınağıydı ilkbaharın
gökyüzü konmuştu sesine
sesinde konaklıyordu
adımı minarelerden alıp da şehri dolaşan çocuklar
ve sonra kavimler gördüm kadim idiler
acıları namluyu terk eden kurşun gibi sıcak
gözyaşları yağmur kadar taze
ben onlara bahçıvanlar dedim
vururken her cellât kendi başını gülüşünde