- Kategori
- Yılbaşı
Senin yürüyebileceğin caddeleri bilerek seçtiğim doğru...
Sana yazmak her zaman kolay değil, üstelik görüntünü canlı tutmak da bir başka problem...
Fakat her türlü zorluğa karşın bir şeylere tutunmadan yaşanmıyor. Tutunduğun şey gelecek için bir şey ifade etmese de, insanın duygusal dünyasında böylesine dayanaklarının olması gerektiğini düşünüyorum.
İkimiz için bir gelecek düşlüyorum...
Gelecek ne anlama geliyor o da bir başka konu. Zamanın aslında ne kadar anlamsız olduğunu, geleceği, bugünü ve geçmişi bir arada yaşayabildiğimizin farkına bile varmadığımızı söylesem, senin için bir şey ifade eder mi?
Gece gökyüzüne baktığında ne görüyorsun?
Bulutsuz bir gecedeysen ve biraz da şansın varsa ayın bütün çizgilerini görmen, ona ilişkin hayaller kurman, hatta kendini onun çekim gücüne teslim edip vücudunun bütün sıvılarının dolaşımını değiştirmen elinde.
Onun yansıttığı ışığının kaynağını bile sorgulamadan bize verdiği aydınlığı gündüz güneşten bizim neden alamadığımızı bile düşünerek biraz duygulanabilir, yalnızlığın içinde, eğer gücün de varsa, bir şeyler yazabilirsin.
Oysa yeryüzünün bir diğer yüzünde gün doğmakta, insanlar bir sonraki günü yaşamak üzere yataklarından kalkmaya hazırlanmaktadır.
Gecenin bir diğer konuğu bizden milyonlarca ışık yılı uzakta duran yıldızlardır. Yıldızların ışığının bize ulaşması için onca ışık yılı yol aldıklarını düşünüp, ışığın bize ilk ulaştığı anda, aslında yıldızın binlerce yıl zaman geçirdiğini kafamızda canlandırmaya çalışalım. Evrende bulunduğumuz noktada zamanın ne kadar oynak ve belirsiz olduğuna şaşmamak elde mi?
Bütün bunlar geleceğimizin ve geçmişimizin ne kadar komik sınırlar içinde kaldığını ifade etmiyorlar mı? Biz hangi zamanı yaşıyoruz?
Seninle benim bir arada olmamızı engelleyen zaman hangisi?
Sence bu da bir belirsizlik mi? Beraberliğimizin önünde duran şey, farklı zaman dilimlerini yaşıyor oluşumuz mu?
Örneğin sen yataktan kalkarken acaba ben gecenin içinde yalnızlığıma da tutunmaya çalışırken bu satırları yazmaya mı çalışıyordum ya da aslında izafi bir görüntüye esir olup, yaşamadığım bir günün içinde hayalimde canlandırdığım bir sevgiliye mi bağlanıyordum?
Hiçbirinin gerçek olmadığı, aynı yarım kürede belki bir iki dakikalık farklı zaman dilimlerinde yaşadığımızı biliyoruz. Aynı günleri, haftaları yaşıyoruz. Hatta belki zamanın aynı parçasında (hangi zaman?) birbirimizi düşünüyoruz?
Bütün bunlar yetmediği gibi ben senin yaşadığın coğrafyaya, gelip belki az önce senin soluğunu bıraktığın yerde durup, bu nefesi içime çekmek istiyorum, senden habersiz ya da tersi.
Arabama binmeden önce son bir umutla yüzümü dönerek pencerene bakarken biraz sonra dış kapının açılıp terk ettiğim yerden geçebileceğini hiç bilmiyorum. Bilsem iki dakikamı feda etmeyi göze almaz mıyım? Ama saatlerce orada durmaya cesaretim yok. Belki rastlarım diye yolumu değiştirip senin yürüyebileceğin caddeleri bilerek seçtiğim doğru, ama gözümün arkada kalıp “yine yok” diye içimin burkulmasına da dayanmak zor.
Gördüğün gibi belki iki dakikalık bir zaman dilimi dediğimiz ayrım bile, insanın hayatını böylesine ayırabiliyor.
“Yaşadığımız veya yaşayacağımız zamanda bir kesişim kümesi yaratmak ne kadar elimizde?”
Bunun hesabını yapacak kadar matematik bilmiyorum. Bilsem ve hesabını yapsam bunun neticesinde bir kesişim kümesi yaratamazsam diye de korkuyorum. Çünkü her değer, bir ortak noktada buluşamadan sonsuza kadar gidebilir. Bir paraboloidin denklemine ne değer verirseniz verin, bir noktadan sonra birbirine o kadar uzaklaşır? En yakın olduğu an da denklemi oluşturan bilinmeyenlere verilen tek bir değerdedir.
Acaba o denkleme biz, o değeri verdik de şimdi diğer değerlerle uzaklaşıyor muyuz?
İyi yıllar dilerim...
Uzay Gökerman
- Toplam blog
- : 2033
- : 1268
- Kayıt tarihi
- : 09.06.06
"Keyif verici bir yalnızlık" olarak gördüğüm yazma serüvenimin en önemli merkezlerinden bir tanes..