- Kategori
- İlişkiler
Siyah beyazdır yalnızlığın rengi...
Aynen böyle hissediyorum arada. Bu bazen çok can sıkıcı, bazense inanılmaz ruh geliştirici...
Siyah beyazdır yalnızlık... Yaşayan bilir rengini... Kimselere sığamadığında, kendi durgunluğunda uyutursun ruhunu... Kalbini ancak aklın sakinleştirebilir.
Bazen çok bilmen, her şeyden anlaman bi başına koyar benliğini... Başın, kocaman bir çınar ağacına dönüşür. İstesen de başka bir yere götüremezsin kafandaki cümbüşü... Sen susturmaya çalıştıkça, kanarya gibi şakır, bülbül misali nağme yapar şerefsiz!..
Her tek kalışının bi nedeni var elbet... Belki çok bencilsin... Limitsizce başına buyruk... E biraz da ukalasın tabii!.. Alçakgönüllü insan her yere sığar. Tevazu, asosyalliği yer bitirir.
Hani çocukken izlediğin, sizin evdeki televizyon var ya... Aynen öyledir görüntüsü... Renksiz, kokusuz, soluk bir hayal gibidir yalnızlık... Orada olduğunu bilirsin de, çaresini bulamazsın bir türlü... Dünyanın bütün ilaçları, bir tek yalnızlığı bitiremez.
Ve bazen, tam aksine, dünyanın en güçlü insanına dönüştürüverir doğru zamanlamayla çekilinen bir inziva...
Aynada cismini görürsün bazı... İçine girsen de hiçbir şeyi fark edemezsin; algın, kanalların açık değilse; derin uykudaysa bilincin, dışa kapattıysan özbenliğini... Kimlik bunalımının biri biter, biri başlar. Sanki hiç sonu yokmuş gibi...
Siyah beyazdır yalnızlığın rengi... Bazen... Her şey zifiri karanlık kesilir. Bazen melekler kadar beyazlar yüreğin... Sanki tüm günahların yabancılaşmıştır bedenine. Kendini arınmış, yenilenmiş, enerjini yenilemiş hissedersin; yalnızlığın sayesinde... Bazı da, gece kadar karanlıklaşır kalbin; bir daha aydınlığa çıkamayacakmış gibi...
Kısacası; insanın kendini tanımasının, sorgulamasının, dengelemesinin, öfkesini dindirmesinin, kırgınlıklarını, kızgınlıklarını fark etmesinin, her seferinde bıkıp usanmadan yeniden başlangıçlar yapabilmesinin çıkış noktasıdır yalnızlık duygusu... Herkesin zaman zaman yaşadığı...
Yalnızlığını kesintisiz bir güç kaynağına dönüştürmek sana bağlı... Tıpkı tüm yaşadıklarını da dilediğin yöne çevirebileceğin gibi... Güç sensin. Anahtar sende. Kilitlemek için değil, açılmak için dünyaya kullan elindekini... İttirdikçe kendini, rüzgarla dolacak yelkenlerin... En kötü hissettiğin anda, kökünden değiştirebilirsin yaşam enerjini ...
Yeter ki ölüm olmasın. Bazen yalnızlık, tüm hücrelerini yeniler.
Her yenildiğinde ayağa kalkmayı bil, yorulduğunda bir şans daha ver kendine. Hiçbir şey için geç değil... Yeter ki inancını yitirme; şaşırma yolunu...
İnsanoğlu gökkuşağı misali... Özgür bırak ruhunu... O nasılsa biliyor rengini...
Not: Yazıda kullanılan görsel internetten alınmıştır.
- Toplam blog
- : 1349
- : 1777
- Kayıt tarihi
- : 30.01.11
İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesi Halkla İlişkiler veTanıtım, A.Ö.F. Adalet Yüksek Meslek ..