Sormak

Ve yalnızlık,

Sigara külü kadar yalnızlık...

Yapayalnız kalan iskele

Selam söyle-uyu da martıları gör

Değer dünya turnaları sevmeye

Ve yalnızlık

Gözlerimin içini  titreten yalnızlık...

Bi anda tanıdık bir koku gelir burnuma, bildik bir tat dolaşır damağımda, tanıdık bir adam belirir ekranın siyah beyaz yalnızlığında... Televizyonda bilmem kaçıncı defa izlediğim, ezberimde saniye saniye yaşayan huzur dolu bir film dönmeye başlar. Neşeli Günler...

Bakıyorum da şu çeyrek asırda neler kaybetmişiz toplum denilen o büyük aileden, neleri feda etmişiz çağa ayak uydurmak adına. Tanıdıktır aslında, müsaitseniz bu akşam size geleceğizler, halamgillere salça yapmaya gidecekler. Bizler bu vatanın, Anadolu'nun çocukları farklıyızdır biraz, empati kurmayız mesela; direkt halleniriz dostun, mahallenin ya da bir şehit anasının acısıyla... yaşarız o acıyı damarlarımızda... Peki ne oldu da bu kadar yalnız kaldık? Nerde kaybettik kardeşliğimizi? Bunca düşmanlık, kavga, bencillik, ölümler yakışmıyor bu topraklara.

Eskiden tüm mahalle çokukları pazar sabahı toplanır isli minicik bir odada TRT Ankara Çocuk Korosu'nu izlerdik, hele Türk filmi çıktığında boşalırdı sokaklar... Ne oldu o çocuklara? Neden kavga...

Neşeli Günler bitti mi yoksa...

(Ülkemin en zor şartlarında görev yapan tüm arkadaşlarıma selam olsun)