TAŞ ADA

Haritada yerinin var olup olmadığını bilmediğimiz, adını Taş Ada olarak değiştirdiğim kayalıkların koynundayız. Bu adanın bir adı olup olmadığını bile bilmiyorum. Görünürde üç, görünmeyende beş kişiyiz ama ben yalnızım hislerimle. Biz olamamış bir bizlik içinde yüzmeye çalışıyor açmazlarımız. Hem birey hem de tüm dünyaca.

Azmettirenler var, yara açmaya, acıtmaya… Kapılarımı kapattıktan sonra bir de kilit vuruyorum üstlerine. Ne yapılırsa yapılsın artık açılmayacaklar.

Biliyorum. Kırılınca affedememe gibi bir meselem var. Doğuştan bu program yüklenmemiş beynime. Yüreğimde ayrık otu tohumları boy veriyor, bütün her şeyi bırakıyorum bu kimsesiz görünen koyun dışına.

İki gün önce ekmek attım martılara, ayna ekmeklerden balıklara da ufalıyorum. Toplaşıyorlar çoğulca, suyun içinde olan ayaklarıma ısırık atmaya çalışıyor bir ikisi. Bir yengeç çıkıyor kayanın dibinden. Kabuklu bir ekmeği kapıp giriyor çıktığı yere geldiği çabukluğuyla.

Aklımda bir tek eylem, tapınmak… Bu bölük pörçük kayalıklar hangi felaket sonrası oluştu acaba? Ne kadar noktacık insanoğlu doğanın içinde ve de çaresiz. Küçük bir sarsıntı olsa şu anda hiçlik içinde bir kayboluş. Görünmeyenlerin yaşama süresi varsa göreceğiz sonunda.

Kötülük tohumları ekiyor birileri arkadan, birileri de zevkle suluyor peşinden, ayaklarının diplerinde bitsin kökleri hiç kurumadan.

Suyun serinliği ve huzuru ama en çok sessizlik iyi geliyor. Derin huzurlu sessizlikler diliyorum kimin ihtiyacı varsa içten gelen bir yakarışla.

Sevaplar-günahlar çıkarılacak bu gece. Temize çekilecek sayfalar, bu yıl gideceklerin listeleri yapılacak çok işleri var meleklerin, kolaylıklar diliyorum hem o taraftakilere hem de yaşayanlara, en saf haliyle kendimden.

Aynı devam edecek her şey görmeyene, kör gözlerle bakacak ağaçlara, görmeyecek görülesi ne varsa. Varsa yoksa kendine bakacak aynalarda. Duymayacak kuşların sesini hayatın karmaşasında…

Bir tek eylem var aklımda. Tapınmak… Hepimize sakince baktığını düşündüğüm Yaradan ve bir de ben varım bu Taş Ada’da şu anda.