Tebdil-i mekan eylemeli

Bir çadır düşledim az önce, evim benim olan…

Brandadan camı plastik kaplı şeffaf gökyüzü, gölgesi yere vuran bir kumsalda…

Ardında bir çeşme kırmızı tulumbadan sabahları yüzümü yıkadığım…

Yıldızlar gülümsüyor geceleri, ben düşüyorum içlerine…

Oturmuşum, bağdaş kurmuşum ,

Çadırım hemen arkamada on metrekare alan, bir bardak iki tabak mutfağım, yosun kokusu tuzum ekmeğimde…

Heyecanım ellerimde, ellerimse bir avuç kumda gezinmekte…

Ne ses var telefonumda ne de kablolar ayaklarımda, kulaklarıma düşen bulutların hışırtısı değiştirirken yerlerini rüzgarda hayat peşlerinde akarken…

Bir yengeç kaçıyor sessizce bir balığın gözlerinde..

Gözlerim ellerimde, ellerim, ellerim nerde..

Hayaller kurdum yine..

Kapattım gözlerimi parmaklarımda sakladım…

Gözlerim parmaklıklar arkasında, açtım gözlerimi parmaklar…

Deniz benden uzakta… Kendimi kaybe- di- yorum, bir yerlerde unutuyorum

Yüzde ne kadar kan ne kadar su bedenim, ama yüzde yüz bu ben değilim

Ben artık neyim, kayboldum yine…

Bulan varsa getirsin beni kendime…

Jülide ÖNCEL / 09.10.2007