Umudun bittiği yer…

Merdivenlerin en başındaki basamakta kalakalmıştı.

Bulunduğu yere oturuvermişti. Belli ki ayakta duramayacak

kadar çaresizdi. Bunun nedeni beyaz bir kağıtta yazılanlardı.

Elini başının arasına almıştı ve kağıt dizi ile dirseğinin arasındaydı.

Taşımıştı bir süre önce, plastik bir kapta ya da bir şırıngada,

belki bir evlat belki bir baba belki de hayat arkadaşına ait hücreleri.

Koşa koşa getirmişti taş binaya. Şimdi ise sonuç zamanıydı.

Bekleme süresince hep umut vardı.

Oysa şimdi, oturduğu basamakta , umut bitti diye düşünüyordu.

* * *

Genellikle fakülteden çıkışta karşılaşıyorum, plastik bir kabın içindeki

bir şeye benzemeyen nesneyi koşarak yetiştirmeye çalışan insanlarla.

Yüzlerinde hep aynı telaş ve şaşkınlık…

Umudu yetiştirmek bir adı da bu koşturmanın..

* * *

Yaşadığım da anladım aynı telaşı ve şaşkınlığı.

Koşarak yetiştirmeye çalıştım bende kanla karışık sıvıyı.

Soucun ne olduğunu beklerken umut vardı ben de de.

Bekleme süresinin umududur; sonucun sağlıklı çıkması.

* * *

Ama beyaz kağıtta yazılanlar her zaman istenileni söylemiyor.

Korkulan o sözcük Latince yazıyor olsa da anlaşılıyor bir biçimde.

* * *

Bulunduğu yerde kalıveriyor insan , umudun bittiğini sanıyor önce.

Bitti diyorsun çaresiz , umutsuz …nasıl söylerim?

Bir süre sonra umut olmalı düşüncesi sarıyor insanın benliğini. Umut her zaman

var aslında biz anlamasak ta.

Umudun bittiği yer ne bir basamak nede beyaz kağıtta yazılanlardır….

Umudun bittiği yer, toprakla kucaklaştığımız yer aslında ve umutsuzluk

sadece ölüler için.

***

Eylül 2010 / Kurşun