- Kategori
- Şiir
Vah!

bir arkadaşın silüeti. (hareket iyidir, sayın livaneli)
Delik bulsam dalacağım dedi su,
Tüm delikleri kapattık.
Cesetlerimizin canlı yüzüne güneş gelmesin,
Onlara göre bizler zaten yokuz.
“Yalnız insan merdivendir,” ulaşacağı yerdeyiz,
Siz,
Ne kadar çoksunuz: vah vah!
Analizler yaptılar ruhlarımızı çözmeye,
Freud…
Analizler delik okşamaya, açıldıkça akar emeklerimiz; vah!
Tüm ruh analizleri çelik dişlilere dolandı,
Onlar insanı çözdü, açığa daha çok çalıştık,
Çalıştıkça onlar kazandı; kazan dibiydik; vah!
Kitapların çoğu, insan psikolojisine varır, varım,
verimli insanı sağım.
Dostyevsky’den öğrendik onursuzca insan zaaflarını anlatmayı,
Balzac’tan öğrendik çene çalmayı
Aynştayn atoma bakıp dil çıkardı: et kokusu Hiroşima!
Zavallı düşünce hırsızları…
Sanki onlardan bir şeyler bekleyen,
Dahası…
Batıdan doğan güneşlerin sahteliğinde krize uyanmayanlar,
Açılan delikten birer birer aktılar.
Varsa elinde insan; yani sen,
Gel,
İşte divan!
Adımla söyle,
Sen, cesaretin varsa,
adınla,
söyle,
kendini
Sen de.