- Kategori
- Deneme
Yazmak Mutluluk mudur?
"Yazar değilim ben. Sadece mutsuzluğunu yazan mutsuz bir kadınım!" der Elsa Triolet. Aragon'un ölümsüz aşkına ve sahip olduğu Goncourd ödülüne rağmen. Yazmak, sadece yazmak iyi gelmiştir ona... Nedir, yazmakla mutlu olmak arasındaki ilişki?
Yazdıkça mutsuzluğumuzu unutup paylaşmanın verdiği hazla mutlu olmak mı?
"Yazmayı seçen insan onarılacak yaraları olan insandır. Acıdan varolandır. Yaratıcılık serüvenine yüzünü dönmesinin debisinde acı vardır."*
Bazılarımızı deliliğin sınırlarına götüren acılar yazdıkça paylaşılabilir mi? Paylaştıkça ruhumuzdan silip atabilir miyiz olduğu gibi? Öyle olsaydı, yazmak şizofren ruhlar için bir kurtuluş olurdu. Ama değil işte! Pavese, Plath, Woolf, Mayakovski ve daha onlarcası kurtulmak isterken büsbütün kaybolanlardan değil mi?
Yazdıklarımız anlatamadıklarımızdır çoğu kez. Ve ne çok anlatamadığımız şey vardır!
Yazdıkça anlatırız, anlattıkça paylaştığımızı sanırız. İç denizlerimizdeki fırtınadan kaçan gemilerimiz yabancı limanların dingin sularında soluklanır. Ama yalnızca bir soluklanmadır bu! Her kaçış sonrası kendi denizimize döneriz. Zira insanoğlu çoğu kez hep kaçtıklarına sığınır...
Aslında, kendimizle yüzleşmektir yazmak. Korkularımızın üzerine gitmektir belki de. Uzaktan kendimize bakmaktır. Bir köprü kurmaktır, gerçek "Ben"le "Öteki ben" arasında.
Ve her şeye rağmen yazmak, mutluluk değildir!
Mutsuz olduğumuzu unutma sanatıdır, olsa olsa...
Kalemi elimizden bıraktığımızda en başa dönüyorsak, bu bir kısır döngü değil mdir?
Kazıdıkça altından "kendimizin" çıktığı bu kazı kazan oyununu oynadıkça mutlu olabiliriz belki. Ama oyun bittiğinde perde üzerimize kapanır...
Ve biz yine yalnız kalırız!
*Feridun Andaç / Zamana Yazılan Sözler
- Toplam blog
- : 235
- : 2079
- Kayıt tarihi
- : 26.09.07
Burada yazarken kim olduğumuzun, ne olduğumuzun bir önemi olmadığını düşünüyorum. Önemli olan yaz..