Yolcu... 2

Bu yürümek biter mi? Biter mi bu yol, var mıdır bir sonu? Kaderime mi yürümekteyim?...

Gün geceye dönmekte... Güneşin kızıllığı boyadı mavi gökyüzünü.... Sonra alır gider rengini, katran karası aslına döner gökyüzü... Ve iyi ki var yıldızlar, asılı durmasalar gökte, ışıtmasalar, ne şiiri olurdu sevdanın, ne türküsü....

Gece alır mı yalnızlığımı, eşlik eder mi çoban yıldızı? Şuramda, tam yüreğimin sağ köşesinde bir bıçak yarası... Kimbilir ne zamandır taşıdığım, ne zamandır dinmeyen acısı...

Vurulmuş kuşlar düşer düşlerime... Kanat sesi, su sesi, sevgilimin sesi... Duymayalı kaç zaman geçmiş, saymadığım, sayamadığım...
Şimdi elimden alınan herşeyimi geri almak zamanı mıdır? Zamanı mıdır yitirip insanlığımı saplamak hançeri karayılanın kalbinin sağ köşesine? Geri gelmiz geçen zaman, istesende getiremezsin, bunun adı intikam olur, bunun adı düşman bellediğinin elinden kalan zamanını almak olur...

Güneş çekildi, yakıp kavurmaktan başka faydası olmayan doğadan...

Ve önüme çıkan patika... Ve bir sarı papatya... Baharı geçtik, yaz ortası bu nasıl güzellik, nasıl açmışsın tek başına, nasıl kalmışsın ayakta? Umut olsun senin adın... Belki bir umudum olur diye...
Sarı papatya... Severdi yar taksın altın sarısı saçlarına... Ah! sarı papatya ben bilinmez yollarda, sen belki yar koynunda, derin uykudasın... Ben hiç seni sevdiğimi söyleyemedim, hiç dokunamadım saçlarına... Oysa ne çok isterdim yağmur olup yağmayı ellerine, ne çok isterdim, yar diye basmayı bağrıma... Hazanda cemre, ayazda güneş, baharda çiçek olamadım sana...

Bir ışık, bir nefes, bir insan... Bu yol, bu yol, bitirip zamanları, alır mı içimde kalan son insanlığımı? Yoksa ilaç mıdır
çoğaltır mı yeniden beni?....

Devam edecek...