Yolcu...1

Ağustos ayının son günleriydi... Öğle sıcağı çökmüştü, buharlaşıp yok olacakmış gibiydi yollar...
Toprak yol uçsuz bucaksız, kıvrılıp gidiyordu sanki sonsuza... Sağlı sollu tarlalarda toprak kurumuş, otlar sararmıştı... Hasat zamanı geçmiş miydi, nadasa mı bırakılmıştı?
Yüzüme yapışan teri sildim, öylece durup ardıma baktım...
Bir masal boyu muydu gittiğim yol? Hani bir varmış, bir yokmuş diye başlayan... Hani dere tepe düz gidilip bir arpa boyu alınan yollar... Hani evvel zaman içinde geçen....

Sesizlik çıldırtan türden, seszilik ölümü düşündüren, yok eden, ezen, ufalayan türden... Doğa sesiz olabilir miydi böyle? Yasta mıydı, ölmüş müydü?

Geceden çıkmalıydım yola diye düşündüm... Eşlik eden bir ses bulunurdu gecede, ağustos böcekleri, yıldızlar... Bu ölü günde neden düştüm yollara...

Ağustos... Bir sarı sıcak, bir ölüm yalnızlığı, kimsesizlik...
Şimdi yaylada olmalıydım... Küçük ahşap bir kulubede, mor çiçekli penceremden bakmalıydım yeşili yeşil ormana, mavisi mavi göklere... Yağmura hasret çorak topraklarda, ağaçsız, çimensiz, otsuz, böceksiz yollarda tükenişimi dinlemezdim... Ayak seslerimi, kalp atışlarımı dinlemezdim... Yüreğimi ağzımda taşımazdım böyle...

Neden burdayım? Hangi gözü dönmüşlük düşürdü yollara beni... Yolum başka yolken, hangi akla ziyan düşünce saptırdı yolumu?

Bilinmez mi? Bilinir elbet, bilinir...

Dağın tepenin olmadığı, başka yer var mıdır böyle dünyada, bir tek canlının nefesinin duyulmadığı başka bir yer?

Bitimsiz bir yol belki de, belki de bittiğinde, bitiren bir yol... Varır mıyım vaktinde, gideceğim yer durur mu, bekler mi zaman?

Acelesi olana geçmez zaman, acelesi olana yetmez zaman....

Devam edecek....