Bir sınavdan daha geçtim…

Biz, anne ve babaların sınavları vardır, mesela bir soru sorar çocuk ve aldığı yanıt tüm yaşamını etkileyebilir; güzel bir şey yapar diyelim, aldığı ilk tepki ya güldürür ya küstürür…

Farkında dahi olmayız çoğu zaman; ancak gün gelip de ergen olduklarında hesaplaşma vaktinde çıkar ortaya, doğru dürüst hatırlamadığımız bir tepki, bir söz dikiliverir karşımıza: Neden o gün öyle söyledin!

Uzmanlar bu hesaplaşmaların ergenlikte ille de yaşanması gerektiğini söylüyorlar, eğer bu hesaplaşma yapılamazsa ergenlikten yetişkinliğe doğru adım atılamayacağını…

Gerektiği yerde özür dilemenizin o dönemi kapatıp, kişiliğini oturtması için pek anlamlı olduğunu…

Yeni bir sınavdan geçtim referandum sayesinde, umarım başarı ile geçmişimdir!

Oğlumun ilk oyuydu bu, ilkokula götürürken ki gibi elinden tutmadım elbette, tembihlerde de bulunmadım, kararını etkileme, müdahale etme hakkını da kendimde bulmadım…

Zira çocuk büyütmeyi değil de yetiştirmeyi amaçladım hep, umarım doğru yaptım!

Biz anne ve babalar zaman zaman pek doğru yaptığımızı zannederiz ancak gün gelir ki doğru sandığımız yanlışlar ile yüzleşiriz!

Yani, biz pek yüzleşmek istemesek de gün gelir karşımıza dikiliverir!

Mesela, sınavımdan başarı ile geçtiğimi düşünürken, gün gelir de oğlum şöyle bir anısını anlatır mı, bilemem: İlk oy kullanacağım, bir referandum vardı, annem doğru dürüst fikrimi dahi sormadı!

Oysa arkadaşlarımın anneleri, babaları öyle de, böyle kullan diye yol göstermişlerdi!

Gerçi oğlumdan beklemem ama beklemediğimiz çok şey de yaşanabiliyor, ehh hayat işte diyoruz, acıları tatlıların arasına tıkıştırmaya çalışıyoruz…

Neyse…

Bir referandumu da tamamladık böylece, bakalım artık bu sınavdan da geçip geçmediğimizi zaman gösterecek!

İzninizle ben dün geceki halime devam etmek istiyorum:

“Kırmızı gülün alı var / Her gün ağlasam da yeri var

Bugün benim efkarım var

Ah bu gönül arzuler seni seni yar seni…”

Şerefe!