Gece Dansı

Televizyonda ‘yılın en rüküş giyinen ünlüsü’ seçilen kadın şarkıcı arkasında güzel kızlar, kaslı erkekler dans ederken kendinden emin bir şekilde anlamı olmayan, klişe sözlerle şarkı söylüyor, kitlelere ulaşıyordu. Kitlelere ulaşmanın olmazsa olmaz şartı, ‘Gelin, hep beraber sevişelim’ diyen bakışlar ve kadının iğrenç dudak yalamaları onda kusma isteği uyandırıyordu. Yıldızının parlamasını bakire olmasına, bu parlaklığın sürmesini ise bakire olmamasına borçlu oluşunu aslında biraz da olsa ilginç buluyordu.

Televizyondan ölü bakışlarını çekip geniş pencereden ıssız sokağa, köpek havlamalarının, silah sesine benzeyen gürültünün geldiği yerlere dikti. Sıkıntı verecek kadar rutin olmuştu bu sesler. Artık insanlar gündüz ve gece her yerlerde birbirlerine maddi-manevi bıçaklar çekiyor, silahlar doğrultuyorlardı. Ve diğerleri bunları ‘rutin’ olarak değerlendiriyordu.

Gece puslu ve ayazdı. Sessizlik ise büyüyor, tüm odaları sarıyordu. Önceleri gürültüden kaçarken, şimdilerde evde dinlemediği halde müzikler açar olmuştu. Dansçılarıyla birlikte halen mini eteğiyle kıvırtan şarkıcıya ise bu durumda bile katlanmak olanaksızlaştı. Evden gelen yapay sesi susturdu kız.

Çatı katı hiç sıcak olmazdı. Üstünde yeşil bir hırka ile yatağa girdi. Yorgundu; ama uykusu gelmemişti. Artık hiç gelmez olmuştu zaten. Açlık gibi. Karanlıklar, çıkışı olmayan dehlizler gibi geliyordu ona, karanlıklar artık çok karanlıktı. Karanlıklar çok yalnızdı. Işıkta uyuyamamasına rağmen uzak bir odanın ışığını yaktı, gece boyunca karanlığı kovsun, ona eşlik etsin diye.

Sabah, sisli gri gökyüzünde yusyuvarlak bir ay, matlığın ortasında değerli bir elmas gibi parlayarak umut verdi ona. Bu umut olmasa zaten, uykusuzluğa nasıl dayanırdı insan? İnsanların arasına nasıl karışıp onları sevebilirdi? Uykusuz ve yorgun yeni bir güne ve bitmeyen koşuşturmaya umutla katıldı. İnsanlar her yerdeydi.