- Kategori
- Çocuklar ve ilkler
Hazırlıklıyım...
Dört yaşında bir oğlum var.
Adı Arda.
Dünyayı benim gözlerimden görüyor.
Hiç farkında olmadığım alışkanlıklarımın varlığını Arda’ da görünce ikna oluyorum.
Sevgilerimden, açmazlarımdan, iyilerimden, kötülerimden olabildiğince nasibini alıyor.
Ve kendi bünyesinde yoğuruyor bunları.
Eskiden sadece kendimden sorumluyken, şimdi bir birey yetiştirmenin yükü de omuzlarımda.
Bir memnuniyetsizliğim yok. Sadece farkındayım ve dikkat ediyorum kendimle ilgili her şeye.
Fobilerim var.
Örneğin köpeklerden çok korkuyorum. Öyle ki metrelerce ötede görsem kaçacak delik arıyorum. Haliyle korktuğum canlıları sevmekte de zorlanıyorum. Belki küçüklüğümden bir temeli vardır bilmiyorum.
Ama oğlumun bu sevimli canlılardan korkmasını değil onları sevmesini istiyorum. Çünkü her sevgi bize kendimizle ilgili başka bir kapı açabilir. Ben bundan mahrumum ama o olmasın istiyorum.
Onun yanında köpek gördüğümde ne kadar korkarsam korkayım abartılı tepki vermiyorum. Hatta yüzümde bir gülümseme sakin olmaya çalışıyorum.
Gerçekten çok etkili olmuş bu davranışım. Arda şimdi nerede köpek görse peşlerine takılıyor. Onları seviyor, okşuyor, hatta ağızlarına elini- kolunu sokacak kadar cesur!
Benim de bir o kadar yüreğim ağzımda..
Şimdi hayvan sevgisini kazandı
Kedi, köpek, su kaplumbağası v.s….
Ama bunun tek dezavantajı oldu, doğaya çıktığımızda oğlumun peşinde nerede köpek, kedi varsa oraya doğru koşuştururken buluyorum kendimi. Pislenen elini ağzına, burnuna sürmesin diye ıslak mendil elimde nöbetteyim. “ Oğlum sahiplerinden izin al severken, zarar verme , ısırabilirler ..”diye uyarıyorum..
Körü körüne, temkinsiz bir sevgi temellendirmiyorum yüreğinde.
Biliyorum
Bunca korkuma rağmen ,
Bir gün biz de evimizde bir hayvan besleyeceğiz.. Hazırlıklıyım buna.
- Toplam blog
- : 58
- : 484
- Kayıt tarihi
- : 04.01.12
Kendinin farkında olmakla başlar herşey. Akar giderken birşeyler insan tutunmak ister hayata. Bu..