İzin ver gözyaşlarına serde yenilmek varsa...

Ağla artık, bırak kendini. Çıkar maskeni ve at kalkanını. Onlar seni daha fazla koruyamaz; çünkü içten fethedildi kalen, surların bir bir yıkılıyor. Yenilmek de insana özgü, kabullenmen gerek. Bağrını aç hayatın şiddetli rüzgarına. Kendinden başka hiçbir şeye tutunma, zira onlar seni tutamazlar. Sen tek başına dikil her şeye karşı, yapabilirsin. Korkacak bir şey yok. Çekilecekse çekeceksin, ertelemenin anlamı yok. Bununla er ya da geç yüzleşmen gerek.

Ağlayabilirsin, gözyaşlarına izin ver, dökülsünler. Zira içine sığmıyorlar artık, seni hep kanatıyorlar. Ağlayabilirsin küçük bir çocuk gibi hıçkıra hıçkıra, herkesin zaman zaman buna hakkı var, öyle değil mi?

Bilgenin biri şöyle demiş ya eskilerde bir zaman:

Tanrı insana değiştirebileceklerini değiştirmek için cesaret;
değiştiremeyeceklerine katlanmak için sabır;
bu ikisini ayırdedecek akıl versin...

Öyle değil mi gerçekten? Değiştirebileceksen eğer savaşman gerek, korkmadan başını kaldırıp yürümen gerek. İndir kalkanlarını ve yürü. Durma, arkana bakma. Canlı kalırsan kazanan sen olacaksın. Hayatını kazanacaksın.

Ağla artık, izin ver gözyaşlarına aksınlar. Hem de utanmadan, sıkılmadan; yalnızlığın tanıklığında değil, geceleri sessizce hiç değil. Onlar özgür kalınca kabulleneceksin her şeyi, olduğu gibi. Endişeler, sıkıntılar, acılar dışarı akacak bir bir ve sen kendinle başbaşa kalacaksın seni kandıracak bir sen olmadan...

Blog Foto: Gowin