Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

11 Ekim '06

 
Kategori
Psikoloji
Okunma Sayısı
1223
 

Kalabalıkta bir başına...

Kalabalıkta bir başına...
 


Kafanı toplamanın en güzel yolu; en kalabalık kafelere gidip, bir fincan kahve eşliğinde o gürültünün içinde öylece oturmaktır. Bu en azından benim için böyle. Kendini dinlemenin, bir karar vermenin, insanlara bakıp hayatı anlamaya çalışmanın, kahkahalara içten içe eşlik etmenin, kederli oturan yalnız bir adamın sigara dumanı ardından görünen kırışık yüzüne bakıp kederlenmenin bir yolu. Kısaca, hayatın içinde, sanki sen hayatın bir parçası değilmişsin de herşey yanından geçip gidiyormuş gibi öylece durup bakmaktır. Zaman yok olur. Sadece senin için yoktur zaman. Herkes için akıp geçiyordur ve sen bunun keyfini çıkarıyorsundur.

Kafeler, hele de kalabalıklarsa, akıl karıştıran binlerce görüntüden oluşan yamalı filmlere benzerler. İki sevgili kıkırdıyordur yan masada mesela. Okuldan kaçmışlardır. Masanın üzerinde defterler kitaplar öylece eğreti konuluvermiştir. Kızın yanakları al aldır, çocuğun gözleri ışıl ışıl. O sıska bedenlerinde aşk öylesine eğreti durmaktadır. Gülümseyerek bakarsın. Hayat verir sana bu çocuklar. İleride orta yaşlı kareli gömlekli bir adam gazetesini okuyordur. Gözlükleri burnunun ucuna düşmüştür. Bir eli çay bardağına uzanırken diğer eli ne yapacağını bilmez bir halde şaşkın şaşkın masanın üzerinde gelip gitmektedir. Sigarayı bırakmıştır ve bu "sigarayı bırakmış adam" haline bir türlü alışamamıştır. Çünkü bu hali ona yaşlısın ve hastasın demektedir. O ise bunu kabullenebilmek için kendine yeni bir hayat görüşü belirlemek zorundadır. İleride sana çok da uzak olmayan bir masada iki kadın oturmaktadır. Kadınlardan biri dinleyici diğeri anlatıcı rollerini üstlenmişlerdir. Her dostlukta baştan belirlenmiştir roller çünkü. Sarışın kabarık saçlı olanı bir yandan pembe boyalı tırnaklarını kemirmekte bir yandan da öfkeyle birşeyler anlatmaktadır. Gözlerindeki keder öfkesini binlerce kez aşmaktadır. Arkadaşı ise sadece dinlemektedir. Bazen sadece dinlemek en iyi destek olma şeklidir, bunu bilmektedir.Kahve ve çay tepsisi taşımaktan yorgun, fincan, küp şeker, kahve, çay, tatlı, kek, poğaça görmekten bıkkın garson aklında bin hayalle masaların arasından süzülüp geçmektedir. Aklı başka yerlerde dolaşırken o alışkanlık eseri işini mükemmel olarak yapmakta, fincanları tabaklarına tek bir damla dökmeden masalara taşımayı başarmaktadır. Akıp gitmektedir hayat ve insanlar böyledirler... Yaşarlar...

Kapılar açılır içeri girerler, kapılar açılır dışarı çıkarlar. Ne kadar kalırsan orada o kadar başka duyguyu yaşarsın. Çocuk olursun, yaşlanırsın, kederlenir, öfkelenirsin, gülersin, yorulur, dinlenirsin, tüm bunlar arasında kafanı toplarsın. Çünkü hayatında o kadar ufak tefek sorunları büyütmüşsündür ki o sorunlar bu koca denizde bu renkli balıklar arasında yitiverip gitmiştir.

Kapı açılır çıkarsın. Gelirken geçtiğin o yol daha açıktır şimdi, güneş daha parlak, renkler daha canlı ve sen daha bir insansındır. Onların içinden çıkıp geliyorsundur çünkü üzerinde hala o renkli balıkların pulları...

Resim:Robert Liberace

Önerilerine Ekle Beğendiğiniz blogları önerin, herkes okusun.

 
Tıklayın, siz de blog yazarı olun! Aklınızdan geçenleri paylaşın!
 
 

yaptım Fulya. gerçekten işe yarıyor. işyerimde yaşanan küçük bir gerginlikten sonra en iyi şeyin o an için kendini dışarı atmak olduğunu düşündüm. Kalabalıkların arasına girmek yalnız kalıp kendine zarar vermekten çok daha ferahlatıcı geliyor insana. önce alt kattaki bakkalımıza selam verdim, sonra hemen yan tarafta süslü tokalar alan liseli kızları gördüm birini bırakıp diğerini takıyorlardı saçlarına. eğlendikleri o kadar belliydi ki. sonra çiçekçi yeni gelen gerberaları özenle yerleştiriyordu tezgahına.. sonra her fırsatta yanına kaçtığım kuzenime gittim. o ve arkadaşlarıyla tatlı bir sohbete daldık. gerginlikten sıkıntıdan eser kalmadı tabikiii. hayatın renkleri arasında içini boğan siyahta oluyor, içini yumşatan tüm renklerde. neden siyaha kapatsın ki insan kendini rengarenk kalabalıklar duruken... sevgiler...

Hoşsada 
 11.10.2006 23:26
Cevap :
:)))) Sevgiler Hoşsada...Ve teşekkürler....  11.10.2006 23:53
 

Kapılar açılır, kapanır...girerken farklı çıkarken daha başkadır hisler...Söyleyecek söz yok bende yüreğine sağlık, çok güzel olmuştan başka. Sevgilerimle.

Tuğba 
 11.10.2006 23:11
Cevap :
Sevgili Tuğbacığım çok teşekkür ederim. Sevgiler....  11.10.2006 23:22
 

Merhaba Fulya, En kalabalık yerlerde dahi, bir çok ayrı dünyayla karşılaşabiliriz. Sonuçta insanlar, toplum içinde olsalar bile; yine de yaşadıkları kendi dünyalarıdır. Maharet, insanların toplum içindeyken bile kendi yalnızlıklarında boğulup, gitmemesindedir. Çünkü insanlar, kafalarını toplayabilmek için yalnız kalmayı tercih ettikleri anlarda bile, bazen başka insanların varlığına ihtiyaç duyabilirler. Önemli olan, ruhların da yalnız kalmamasıdır. Sevgiler.

Emre Tekin 
 11.10.2006 16:26
Cevap :
Sevgili Emre, Evet, yalnızlık bazen iyi gelir bazen ihtiyaç duyarız ona. Önemli olan ruhlarımızın yalnız kalmaması. Sevgiler...  11.10.2006 16:41
 

Bu soyutlama yazınızda daha bir "nesnel" gördüm sizi... Özellikle yazınızın son cümlesi... "onların içinden çıkıp geliyorsundur çünkü üzerinde hala o renkli balılkarın pulları"... Bu son cümle beni daha ferahlattı... Doğru bir tespit üzerimizde hala o pullardan var... Umarım o pullar katkı sağlar hepimize... Saygılar

Yücel EVRENN 
 11.10.2006 16:09
Cevap :
Sevgili Yücel Bey, Evet o balık pulları hala üzerimizde ve umalım ki o pullar katkı sağlasın hepimize...Sevgiler...  11.10.2006 16:40
 
Facebook hesabınızla yorum yapın, daha çabuk onaylansın!
Toplam blog
: 408
Toplam yorum
: 4068
Toplam mesaj
: 6
Ort. okunma sayısı
: 1086
Kayıt tarihi
: 17.06.06
 
 

Gazetecilik okudum... Ama gazeteciliği sırf yazabilme serüvenine bir adım daha yaklaşabilmek için ok..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster