- Kategori
- Blog yazarları tartışıyor!
Ötenazi için
Ötenazinin temel bir insan hakkı olduğunu düşünenlerdenim.
İntiharın da temel bir insan hakkı olduğunu düşünenlerdenim.
İşkencenin her türlüsünü bizzat yaşamış biri olarak, yaşamanın bir işkence olabileceğini bilenlerdenim.
Ancak, kendim için özel bir durumum var:
İntihar yetim yok. İnsanlar beni o denli çok ölüme ittiler ki gayrıinsiyaki olarak yaşama dürtüm, ölme isteğimin çok üstünde (her ikisi de çok çok güçlü).
Yani, ölümcül bir hastalığım olsa da, ötenazi yaptırmam. O hastalığın getirdiği tüm acıları çekerim. Üstelik ölüm beni kapıdan kovsa, bacadan girmeye çabalarım. Çevremdeki tüm tıpçıları zorlar, kendimi kobay yapar, o hastalığa sürpriz ilaçlar yarattırmaya çabalarım.
Kendimden başka birine gelince:
Bir kişinin başka bir kişiden ötenazi uygulatma isteği olması çok özel bir durum. Çünkü bu, ilkede bir cinayet. Birçok kişi, inançları nedeniyle bu durumda ya karar veremez, ya da istediğinin tersi karar verir.
Kendimden başka biri için, tek bir kişiye ötenazi uygulatırım. Hem o konuyu daha önceden konuşup karara bağladığımız, hem de yaşamda bu konuda karar verecek denli yaklaştığım insan sayısı yalnızca 1 olduğu için. Onun da o durumda vazgeçme hakkı saklıdır. Yani, annemin veya babamın ötenazisi beni bağlamaz (ikisi de sağ ve yaşlı), diğerleriyle de ben ilgilenmem.
Görüldüğü gibi konu açımlanınca, tutum-davranış farklılıkları ortaya çıkıyor. Ben, bunları yaşamadan görebiliyorum. Bence, insanların çoğu bunları tartacak durumda değil, çünkü ölümle hiç yüzleşmemişler; çoğunluk başkalarında, aslen kendilerinde.
‘You Don’t Jack’ filmini izledim. Filmin konusu olan kişinin (Kevorkyan) biyografisini de okudum. (İkisinde öyküsel nüanslar farklıydı.)
Ötenazi konusunda o doktor denli, 200’ye yakın kişiye ötenazi yaptırma ve bundan dolayı 10 yıl hapsi yatma gibi, duyarlı değilim. Hele hele başkalarının acıları ve ölümleri, beni bu denli hiç ilgilendirmez. İlgilendirdiğini söyleyenlere de ikna olmam. Benim için Jack, Yanki inatlaşması yaşayan bir vakadır.
Bunların dışında birşeyler kaldı mı söylenmedik?
Evet.
50 yıllık yaşamımda, bu konuya 10, 20, 30, 40 ve 50 yaşında verdiğim yanıtlar birbirinden çok farklıydı, özellikle de ayrıntılarda. Dolayısıyla, önümdeki her 10 yılda bir yine düşüncem değişebilir. Düşünce değiştirme yaşımı artık çoktan geride bıraktığımı düşünsem de, yaşamım hep düşünce süprizleriyle geçtiği için, burada açık kapı bırakıyorum.
İntiharın da temel bir insan hakkı olduğunu düşünenlerdenim.
İşkencenin her türlüsünü bizzat yaşamış biri olarak, yaşamanın bir işkence olabileceğini bilenlerdenim.
Ancak, kendim için özel bir durumum var:
İntihar yetim yok. İnsanlar beni o denli çok ölüme ittiler ki gayrıinsiyaki olarak yaşama dürtüm, ölme isteğimin çok üstünde (her ikisi de çok çok güçlü).
Yani, ölümcül bir hastalığım olsa da, ötenazi yaptırmam. O hastalığın getirdiği tüm acıları çekerim. Üstelik ölüm beni kapıdan kovsa, bacadan girmeye çabalarım. Çevremdeki tüm tıpçıları zorlar, kendimi kobay yapar, o hastalığa sürpriz ilaçlar yarattırmaya çabalarım.
Kendimden başka birine gelince:
Bir kişinin başka bir kişiden ötenazi uygulatma isteği olması çok özel bir durum. Çünkü bu, ilkede bir cinayet. Birçok kişi, inançları nedeniyle bu durumda ya karar veremez, ya da istediğinin tersi karar verir.
Kendimden başka biri için, tek bir kişiye ötenazi uygulatırım. Hem o konuyu daha önceden konuşup karara bağladığımız, hem de yaşamda bu konuda karar verecek denli yaklaştığım insan sayısı yalnızca 1 olduğu için. Onun da o durumda vazgeçme hakkı saklıdır. Yani, annemin veya babamın ötenazisi beni bağlamaz (ikisi de sağ ve yaşlı), diğerleriyle de ben ilgilenmem.
Görüldüğü gibi konu açımlanınca, tutum-davranış farklılıkları ortaya çıkıyor. Ben, bunları yaşamadan görebiliyorum. Bence, insanların çoğu bunları tartacak durumda değil, çünkü ölümle hiç yüzleşmemişler; çoğunluk başkalarında, aslen kendilerinde.
‘You Don’t Jack’ filmini izledim. Filmin konusu olan kişinin (Kevorkyan) biyografisini de okudum. (İkisinde öyküsel nüanslar farklıydı.)
Ötenazi konusunda o doktor denli, 200’ye yakın kişiye ötenazi yaptırma ve bundan dolayı 10 yıl hapsi yatma gibi, duyarlı değilim. Hele hele başkalarının acıları ve ölümleri, beni bu denli hiç ilgilendirmez. İlgilendirdiğini söyleyenlere de ikna olmam. Benim için Jack, Yanki inatlaşması yaşayan bir vakadır.
Bunların dışında birşeyler kaldı mı söylenmedik?
Evet.
50 yıllık yaşamımda, bu konuya 10, 20, 30, 40 ve 50 yaşında verdiğim yanıtlar birbirinden çok farklıydı, özellikle de ayrıntılarda. Dolayısıyla, önümdeki her 10 yılda bir yine düşüncem değişebilir. Düşünce değiştirme yaşımı artık çoktan geride bıraktığımı düşünsem de, yaşamım hep düşünce süprizleriyle geçtiği için, burada açık kapı bırakıyorum.
- Toplam blog
- : 2216
- : 514
- Kayıt tarihi
- : 16.08.06
Serbest yazarım. 1960 doğumluyum. BÜ İşletme mezunuyum. ..