- Kategori
- Deneme
Zihnim
Zihnim, karanlık o gök ve bedenim buğulu camın ardında bu ipsiz sapsız gezegende korunmakta. Ulaşamıyorum ona hatta bazan göremiyorum bile onu. Ve çok korkuyorum yokoluştan değil ama kaybedişten...
Peki ya niye herşeyimin bana ait olmadığını ve beni terk edeceğini bildiğim şu dünyada niçin bu korku , camın terini silmediğim için mi... karanlık göğü yalnızca fakir bir kent gibi gördüğüm için mi ... Heyhat !vay halime çok yazık hiç kimse görmek istemeyen kadar kör değildir demişti oysa... kör, çirkin, kuru, ve nankör bir benimseyiş seninkisi ey benim bildiğim!
Duy ve vazgeç bu sevdadan, gör ve kaybol serin sularda ... hür ol, özgür olma istersen . İstersen zalim ol fakat o camın ardında saklama ben bildiğimden, alemde özgürlüğümü verecek olanı...