Stop Faşizm, dünü bügüne yazalım, geleceğe bir mum yakalım. (3)

5 Mart 1933 seçimleri ve Adolf Hitler´in Alman siyasi tarihinde sahneye başrol için çıkışı, diye yazmıştık ve uzun olmaması için kalanını 3. bölüme bırakalım demiştik. Devam edelim…

31 Temmuz 1932 seçimleri Adolf Hitler´in iktidar yürüyüşünün ilk belirtileriydi. Geçerli toplam oyların % 37.4´nü almasına rağmen parlamentoda çoğunluğu sağlayamamakla birlikte en çok sandalye sayısına sahip partiydi NSDAP. 1933 yılının Ocak ayında Komünistlerin bir genel grevle tüm ekonomiyi işlemez hale getirerek bir “devrimci durum” yaratacakları ya da ülkede içsavaş çıkacağı konusundaki endişeler o derece derinleşmişti ki, Cumhurbaşkanı Paul von Hindenburg Hitler’i Katolik Merkez Parti’yle bir koalisyon kurarak istikrarlı bir hükümet kuracağı umuduyla başbakan atadı. Ancak Katolik Merkez Parti’yle bir anlaşma sağlanamadı. Milliyetçi Parti’nin de desteğini alan Hitler, ülkeyi yeniden bir genel seçime götürme kararı aldı. Hükümette oldukları için devletin tüm olanaklarını kullanarak güçlü bir seçim kampanyası yürütülmüştür. Öte yandan Hitler, hiçbir şekilde ulusalcı bir sosyalist olmadığını, gerçekte ne olduğunu çok net bir şekilde, gereken yerlere anlatma ve gerekli mesajları verme fırsatı bulabilmişti. Bu şeçim kampanyası sırasında endüstri, finans ve sigorta devlerinin büyük miktarda máli destek sağladıkları söylenir. Adolf Hitler Katolik bir ailede dünyaya gelerek hayatı boyunca Katolikliğini hiçbir zaman resmen inkár etmemiştir. Aksine Hitler iktidara geldiği zaman Vatikan’la yaptığı anlaşmalar ve Vatikan’ın Almanya’daki eğitim sisteminde tekel olması karşılığında Nazilerin Katolik Kilisesi ile yakın ilişkiler kurduğu bilinen bir gerçektir.

6 Kasım 1932´de yapılan seçimlerde ise NSDAP yani Hitlerin partisinin oy oranı ve milletvekili sayısında gerileme olmuş 31 Temmuz 1932 seçimlerinde aldığı % 37.4 oranından 33.1 gibi bir orana gerilemişti. 1932 -1933 yılları seçimler ve 1933 – 1938 yılları referandumlar yıllarıydı. Alman siyasi tarihinin dönüm noktası olan ve Nazi Almanyasının temellerinin atıldığı ünlü “Reichstag Yangını“

Reichstag Brand (Reichstag Yangını)

Berlin´de Reichstag binasında 27 Şubat´ı 28 Şubat´a (1933) bağlayan gecede kundaklama sonucu çıktığı ileri sürülen yangın çıkmıştı. Olay yerinde Marinus van der Lubbe adında Hollanda asıllı bir (KPD) Komünist Parti üyesi tutuklandı. Marinus van der Lubbe yangını kensinin çıkarttığını itiraf etti. (Bir başka görüş ise zorla kabul ettirildiği ve suçun üstüne yıkıldığı yönündedir) Polis soruşturmasında Marinus van der Lubbe Komünist Partisi üyesi Alman Ernst Törgler ve üç Bulgar, Georgi Dimitrov, Vasil Tanev ve Popov Blagoi sözde elebaşı olarak tutuklandı. Bulgarlar davayı yakından takip etmekteydiler. 23 Aralık 1933´de sanıklardan Törgler, Dimitrov, Tanev ve Blagoi beraat etti. Sadece Marinus van der Lubbe ihanet, kışkırtma ve kundakçılık suçlarından idam cezasına çarptırıldı ve cezası 10 Ocak 1934 giyotinle başı vurularak yerine getirildi.

İmparatorluk binası yangını (Reichstag Yangını) bir çok politik sonucuda beraberinde getirdi. Yangından kısa bir süre sonra Adolf Hitler, Joseph Goebbels, Hermann Göring, Wilhelm Frick bir araya geldi. Yapılan görüşmeden sonra açıklama Wolf-Heinrich Graf von Helldorf ( Berlin NSDAP il başkanı) tarafından yapıldı. “Bu komünist ayaklanma başlangıcıdır, şimdi genel grev olacak! Bir dakika bile cevapsız bırakılmamalı ve gereği acilen yerine getirilmelidir!“ Adolf Hitler´ bu durumdan faydalanıp Cumhurbaşkanı Paul von Hiddenburg´a anayasanın kişi hak ve özgürlükleriyle ilgili maddelerini tamamen ortadan kaldıran kararnameyi imzalattı. İzleyen günlerde ise NSDAP ve Milliyetçiler dışındaki tüm partilerin yayınları ve seçim çalışmaları durduruldu. 81 KPD´li (Alman Komünist Partisi) parlamenter seçimlerden önce göz altına alındı. Reichstag yangınıyla ilgili iddanameye (SPD) Sosyal Demokrat Parti´de dahil edilmeye çalışıldıysa da başarılı olmadı. Fakat bu tarihten sonra Almanya´da Hitler´e muhalefet edenleri sebebsiz tutuklamalar, yargılanmadan verilen mahkumiyetler, işkence odaları toplama kampları ve ölümler bekliyordu.

5 Mart 1933 seçimleri

5 Mart 1933 günü yapılan seçimlerde (NSDAP) Nazi partisinin oyları yüzde 43.9 düzeyine çıkmıştır. Milliyetçi partilerin oyları düşmüş olmakla birlikte parlamentoda çoğunluk artık sağlanabiliyordu. Seçimlerin hemen ertesinde parlamentodan bir “yetki kanunu” çıkartıldı. Bu kanun, Reichstag’ın tüm yetkilerini dört yıl süre ile kabineye devrediyor, ve çalışmalarına bu süre için ara veriyordu.

Ancak böyle bir kanunun çıkarılabilmesi için parlamentoda üçte iki çoğunluk kararı gerekmekteydi. Bu çoğunluk kararının nasıl sağlandığı Nürnberg Uluslararası Askeri Ceza Mahkemesi tutanaklarına da geçmiştir. Oylamanın yapılacağı gün parlamento SA tarafından kuşatılmış, bazı Sosyal Demokrat parlamenterler içeri alınmamıştır. Zaten 81 komünist parlamenter de seçimlerden önce göz altına alınmıştı.

23 Mart 1933 günkü parlamento oturumunda “Halkta ve Ìmparatorluk’daki Sıkıntının Kaldırılmasına Dair Kanun (Gesetz zur Behebung der Not von Volk und Reicht) adındaki yetki tasarısı kabul edilmiştir. Bu kararnameyle yürütme ve yasama erklerini eline almıştır. Hemen ardından diğer partileri yasakladı. Ne yazık ki 1933 Almanyasında parlemontonun çıkardığı yasaları denetleyen bir anayasal kurum yoktu. Herşey parlementodan çıktığı gibi hemen uygulamaya sokuluyordu. Hitler´e diktatörlük yolunun açılması parlementer sistemin aldığı tüm kararların kontrol edileme-yişinden kaynaklanıyordu.Alınan kararları bozma yetkisine sahip bir anayasal kurumun olmayışı Hitler´e diktatörlüğe giden yolu sonuna kadar açmıştır. Adolf Hitler demokrasiyi kullanarak demokrasiyi yok etmiştir. Bir başka deyişle demokrasiyi amacına giden yolda araç olarak kullanmıştır. (Devam edecek... Sıkıcı olmamak için kalanı 4. bölüme bırakalım.)