Kelimeler kafamda sağa sola çarparken ve kocaman bir çığlık gibi büyürken sesleri mümkün mü toparlayıp bir şeyler söyleyebilmek… Kontrolü kaybedip yere çakılmış gibi hissediyorum kendimi… Öyle bir ini..
Süzülürken saçlarımın arasından omuzlarıma doğru o sıcacık su. Alır duruluğuyla vücuduma yapışmış kiri ve günün o yorgun yüzünü… Usulca akar usulca götürür ne var ne yoksa… Koparıp seni bu dünyadan ba..
Bazen olaylar dur durak bilmeden üzerine öyle geliyor ki altında ezilip kaldığını hissediyorsun. Zaman eskiye göre yavaş ilerliyor… Mevsimler birbirine karışıyor… Metabolizman gece ve gündüzün ayrımın..
Neden nefes alıyorum ve bu dünyadaki kalma amacım nedir bilmiyorum. Her şey anlamını yitirmiş gibi geliyor. Şu ana kadar yaptığım, yaşadığım, gülümsediğim, ağladığım hiç bir şeyin önemi yok gibi. Rota..
Bugün arkadaşımla konuşuyorum.. Günaydın ve iyi bir hafta dileklerimizden sonra sohbetimiz devam ediyor… “İyi misin” diyorum… İyi olduğunu ve okuduğu kitabın etkisi ile daha iyi hissettiğinden bahsedi..
Hayata, zamana “dur” demek geliyor içimden. “Çok hızlı akıyorsun, yetişemiyorum, çok yoruluyorum” diye devam etmek istiyorum... Anlıyorum ki bu kadar koşuşturma yormuş beni. İşte bu an geldiğinde bir ..
Ne kadar zor bir durum umutlarını eline alıp evin yolunu tutmak. Oysa yüreğinde olması gerekmiyor muydu onların? Ne demeye eline aldın anlamıyorum. Taş yerinde ağırdır, kelimeler büyülü yüreklerde far..
Bir yanım özümü taşır..Diğer yanımsa doğduğum andan bu yana gördüklerimi, öğrendiklerimi ve kaybettiklerimin izini. Bir arada yaşamayı öğrenmişler zamanla. Huysuzlanan olmuş, asi davranışlar sergileye..
Diyor ki; Kış geçti..Bahar geçti. Yaz geldim diyor kaç gündür…Oysa yüzünde kıştan kalan keder…Bahardan kalan yorgunluk…Ve hiç bitmeyen durgunluk var…Gülümsüyorum sadece ve diyorum ..
Hani insan bir zırh yapar ya kendine. Hani birde maske takar ya yüzüne. Hani güvenmez ya hiç kimseye. Hani çıkarıp koymaz ya yüreğini kimsenin ellerine… İşte o zaman kırık düşler sarmıştır ruhumuzu… V..
