Uzun zamandır kendi ülkemde kendi insanlarımın arasında, kendimi yapayalnız ve çaresiz hissederek yaşıyorum.Ben buna yaşamak mı derim? Paylaşılmayan bir hayat sadece: nefes almaktır bence.Yür..
Ayrılmak ikiye bölünmekmiş bazen.Gitmek sevdiğinden, isteyerek ya da istemeden.El sallamak; gidene ya da kalana.Belki, su dökmek ardından.Tez gelmesini beklemek, beklenilmek.Gid..
Sözümde duruyorum : Süleyman Hep BaşbakanKüçücük bir çocuktumSebebini bilmedenSokağa çıkamadıkİhtilal oldu sandık Sonra biraz büyüdükAlfabeyi bitirdikAzı dişim çı..
Bowling oynayacağım bugün. Hatta 2050 olimpiyatlarına, elimde bir baston ve titreyen bacaklarımla da olsa katılacağım. Bugünkü hedefim bu...Kendi evimde, seyircisiz, kendi kendimle oyna..
Kitaplığımı karıştırırken, elim birden sayfaları sararmış eski bir kitaba “Memleketimden İnsan Manzaraları’ na uzanıverdi. Nazım’ım demiş ki; ” istiyorum ki -nereden gelip, nerede olduğu, nereye gi..
Sahibine göre kişneyen at, medyasına göre konuşan yazar, iktidara göre değişen toplum karşısında; Biz neyiz? Kimiz? diyen açlıktan ağzı kokan tek-tük kalemşör kaldı. Sansür denen şeyi anlamı..
Sen gittin artık, biliyorum. İş çıkışı saatindeki vapurları bekliyorum; sotaya yatmış, görünmekten korkan bir avcı gibi. Avcı gereksiz bir kelime, uzaktan da olsa görme çabası benimkisi.<..
Konuşan Türkiye’den sonra, artık ‘Yazan Türkiye’ olmaya başladık. İnternetin yaygınlaşması, yazarak kendini ifade etmeye çalışan insan sayısını oldukça arttırdı. Kimsenin sokaklara dökülmeye..
Her şeyin bir raf ömrü vardır. İnsanın da... İktidarların da... Bu yüzden; doğar, büyür, çaptan düşer ölürüz....Yarım asırdan beri bu dünyadayım, gidiş yolundayım yani, çok acılar çektik m..
trafik, metrobüs, Istanbul E-5 karayoluna ‘bodoslama’ çıkmaya kalkınca, şoförün hakimiyetini kaybetmesi sonucu yanyatan metrobüs yüzünden büyük bir facianın eşiğinden dönülmüş. Bir haber bu.<..
