Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 
Böyle mi yaşanır vedalar?

vedalar sevginin dozajina gore sekilleniyor sanirim. gecmiste ne kadar cok sevildiyseniz iste o kadar oluyor terkedisler, birakip da gidisler... payiniza sevdadan ne dustuyse ayriliktan da o kadari dusuyor. kimileri cozemiyor gercek bir sevdanin sifresini, aldirmayin...

14 Kasım 2010 20:23
Uyuşturucu eşittir yalnızlık..

haklisiniz. binlerce kere icmemek uzere soz verip binlerce kere o sozlerini bozuyorlar; ama en sonunda bir gun o sozu tutup gercek bir yasama adim atiyorlar. gordum, farkettim, destek oldum ve basardik... cok zor, cok yipratici bir surec. hem destek olan icin hem de bagimli icin.

31 Ekim 2010 15:48
Unutmaya dair

siz cogu insanin tanidigi bir histen bahsetmisken kalkip bunun uzerine ne soyleyebilirim ki? unutuluyor da aci bir burukluk var yuregime calinan ve gecmeyen, adina buyumek deyip duruyorlar. hic buyumek istemezdim kucukken, sanki basima gelecekleri bilir gibi...

21 Eylül 2010 23:33
Gizli özne

ben bir ecemdündar fanı olma yolunda hızla ilerliyorum. Acaba yeni yazın var mı diye adını aratırken buldum kendimi. Şiirlerin hoşluğu bir yana, belli bir tarza oturmuş olması cezbediyor beni. Çok karakteristik. Nice yeni şiirlere. Yüreğine sağlık!

24 Ağustos 2010 01:48
Vazgeçtim konuşmaktan

tebrikler sadece, harika!

10 Ağustos 2010 00:24
Suçluyum...

ne acı ki, bu hikayenin bir benzeri de bende var...saygılar...

27 Temmuz 2010 01:37
Çığlığım

üzülme, insan unutabilen bir varlıktır. Gün gelir kitabını sıranın altında unutmuş gibi basitçe, bir anda unutuverirsin. cesurca anlatımın için tebrikler.

27 Temmuz 2010 01:34
En derin...

gerçekten çok keyifli bir yazı, oldukça akıcı bir anlatımınız var. ellerinize sağlık.

18 Temmuz 2010 01:32
Ruh fırçası

sizi ilk olarak bugün okudum. Sanırım benim gibi yeni dahil olmuşsunuz buraya. İyi ki gelmişsiniz, iyi ki okudum sizi. Sıkıcı ve kasvetli havamı dağıttınız, sağlıklı gülüşler getirdiniz bana, ruhunuza sağlık!

27 Haziran 2010 13:21
Vazgeçiyorum

abime çok kalabalık olmayan, şehirden biraz uzakta bir yerde yaşamayı hayal ettiğimi söylediğimde benimle alay etmişti. Ona göre Newyork' un o büyük gökdelenlerinde daha mutlu olacakmışım gibi geliyor. Biz insanlar ne kadar aptalız aslında! Önce kendimizi yalnızlaştırıyoruz, sonra da sevgisizlikten yakınıyoruz. Hep "bir şeyler eksik acaba ne?" diye dövünüyoruz. Sahi ne zaman paranın, iktidar çabasının altında son derece naif bir şekilde gizlenen sevgiye muhtaç ellerimizi göremeyecek kadar kör olduk? Kendime bu soruları sormamı sağladığınız için teşekkür ederim, yüreğinize sağlık.

23 Haziran 2010 23:02
Toplam blog
: 11
Toplam yorum
: 24
Toplam mesaj
: 9
Ort. okunma sayısı
: 379
Kayıt tarihi
: 09.06.10
 
 

Farklı bir isimle yılllar sonra yine yazmak için buralardayım... ..

 
 
Yazarı paylaş
  • Tümünü göster